Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Nooit meer dood gaan

Het gebeurt niet vaak. Maar soms raak ik geheel van slag bij het lezen van een krantenbericht. Laatst was het weer zover. In de NRC van 16 januari stond een artikel over mensen die liever een machine willen zijn. Die mensen bestaan namelijk echt en het worden er steeds meer.

Je kan thans op verschillende manieren een machine worden. 117 Mensen hebben er nu al voor gekozen hun hoofd (voor 80.000 euro) of hun hele lichaam (voor 163.000) euro te laten invriezen. Vervolgens wachten al die ingevroren hoofden en lijken in tanks vol stikstof op het moment, dat de techniek in staat zal zijn een soort digitale kopie van ze te maken (mind-uploading). Om vervolgens als machine eindeloos verder te leven. Als soldaten bijvoorbeeld. Die dan nooit meer hoeven te slapen en hun wapens zelfstandig bedienen met hun digitale hersenkopie.

Een andere manier om nu alvast machine te worden bestaat uit het inplanten van allerlei apparatuur in je lijf om niet meer zèlf te hoeven nadenken. Waardoor het leven een stuk makkelijker wordt. Zo heeft iemand uit Pittsburg alvast een thermometer met bluetooth in zijn onderarm laten implanteren. Als hij het te koud heeft, slaat nu automatisch de centrale verwarming in zijn huis aan.

Dat is dus een hele vooruitgang. Hoef je nu zèlf niet meer naar de thermostaat te lopen. Hoef je er zèlf niet meer aan te draaien. Hoef je zèlf niet meer na te denken over de temperatuur. Hoef je er zèlf niet meer koud of warm van te worden. En dat scheelt natuurlijk een stuk.

Dat brengt me op ideeën. Als ze bij mij nou eens een camera in mijn oorlel implanteren. Dan hoef ik zèlf de krant niet meer te lezen. En dan zou me al die vreselijke flauwe kul bespaard blijven. Dat scheelt ook weer een stuk.
Maar nu, zonder al die breinemulatie en cyborgtechnologie, lees ik zèlf nog maar even verder over Mark O’Connel, schrijver van het boek ‘De Mensmachine, hoe we de dood kunnen overleven’. Hij stelt dat het actuele geloof in het overstijgen van de menselijkheid een moderne opleving is van oude, religieuze ideeën.
Jawel. Tot het batterijtje in je onderarm, achter je oorlel of onder de nagel van je linkerduim leeg is. Dan valt het geloof ineens zomaar weg.
Heus. Ik ben niet buitengewoon enthousiast over religie in welke vorm dan ook. Maar ik moet zeggen, dat de mensen vroeger tenminste nog zèlf geloofden. Zonder implantaten en batterijtjes.

Als je het goed beschouwt heeft de huidige ontwikkeling ons nù al een heel eind op weg geholpen naar mind-uploading, cyborgtechniek en brein-emulatie. Kijk maar eens om je heen: afwasmachines, stofzuigmachines, wasmachines, droogmachines, internetmachines, verwarmingsmachines, verplaatsingsmachines, communicatiemachines, orientatiemachines.
Door al die machines zijn we zo langzamerhand een beetje vergeten hoe we het zonder al die dingen zèlf ook al weer deden.

En nu blijkt dus dat steeds meer mensen liever een machine zijn. Ze zeggen daarbij, dat je dan nooit dood gaat. Maar ze vergeten, dat ze, als ze dat zeggen, al morsdood zijn. Want een implantaatje op de plek van hun hart stuurt via een batterijtje in hun verstandskies een stroompje naar een speakertje in hun strot dat maakt dat ze automatisch zeggen dat ze nooit dood gaan.
 
Geplaatst op: Donderdag 18 januari 2018 om 08:34 uur
1349358
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld