Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Nooit meer naar Zeeland

In onze deeltijdwoning in Zeeland viel vorige week een brief van de gemeente Borsele op de mat. Ons dorp ligt nog net binnen een straal van 10 kilometer van de kerncentrale bij het dorpje Borssele. In de brief werd ons aanbevolen onverwijld enige jodiumtabletten af te halen op het gemeentehuis. Dat was omdat radioactive straling kanker veroorzaakt.
Jezusmina, dacht ik. Het is zover. Die boot met dat radio-actieve afval uit Sellafield is op de Westerschelde ontploft. Maar nee. De jodiumtabletten, zo stond er in de brief, moesten worden afgehaald ‘omdat eventuele gemeentelijke distributeurs daar tijdens een daadwerkelijke ramp, misschien niet toe in staat zouden zijn’.
Nadat mijn bloeddruk weer wat was gezakt las ik verder. De jodiumtabletten, zo bleek, waren niet nodig voor mensen boven de 45 jaar. Of dat was omdat de straling geen invloed meer op ze had, of omdat de mensen boven de 45 sowieso al zijn afgeschreven door de overheid stond er niet bij. Omdat mevrouw Pasgeld en ik al ruim boven de 45 zijn, maakten we ons er verder niet druk over.

Totdat er een week later een folder van de provincie Zeeland door de brievenbus viel met de titel ‘Risicowijzer. Weet wat u moet doen!’. Toen ik de folder had doorgenomen wist ik drie dagen lang niet wat ik moest doen. Neem me niet kwalijk. Maar komt u alstublieft nooit bij ons in Zeeland op bezoek als uw leven u lief is.

Want wat is er aan de hand: Volgens de folder ligt een groot deel van de provincie Zeeland beneden de zeespiegel met alle nadelen van dien. In Zeeland bevindt zich de enige nog werkende kerncentrale van Nederland en vlakbij, iets over de grens in België zijn er nog vier. En binnen afzienbare tijd zal er in Borssele nog een zijn. Dat maakt zes. Verder, zo maak ik op uit de folder, zit Zeeland vol rondvliegend of vallend materiaal tijdens een terroristische aanslag. En Zeeland is, op Zuid-Holland na, de provincie met de meest zware, chemische industrie.

En denk vooral niet dat er nooit wat gebeurt. In september 2009 zaten de inwoners van Hulst 12 uur zonder water. Op 25 november 2005 braken de hoogspanningskabels ter hoogte van Rilland. Op 19 januari 2007 werd het leven in Zeeland ernstig ontwricht door de zwaarste storm in vijf jaar. Op 22 december 1993 moesten er veel gezinnen worden geëvacueerd wegens het buiten de oevers treden van de rivieren.
Dat was weliswaar in Limburg, maar de provincie Zeeland wilde daar in haar folder toch even bij stilstaan omdat er na de overstromingsramp in 1953 in Zeeland zelf op dat gebied nauwelijks iets ernstigs meer is voorgevallen.
Ook het verkeer eiste in Zeeland slachtoffers. Driehonderd gewonden en 21 doden. En, geloof het of niet, nog onlangs hadden we ook in Zeeland te maken met een uitbraak van het desastreuze virus H1N1, beter bekend als de Mexicaanse griep.

Vreselijk. Vreselijk. Vreselijk.
Zet nooit meer een voet in Zeeland.
Of zou het kunnen zijn dat de Zeeuwse overheid zo langzamerhand ook doorkrijgt, wat de vroede kerkvaderen al eeuwen wisten?
Dat het zaaien van angst de beste manier is om het gewone volk onder de duim te houden?
Niet via hel en verdoemenis maar met terrorisme, straling en natuurrampen.
Wat voor de gewone mensen trouwens toch op hetzelfde neerkomt.
Geplaatst op: Vrijdag 2 april 2010 om 18:46 uur
1698313
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld