Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Nooit meer weg

Nooit meer wil ik op reis. Nooit meer wil ik ‘op vakantie’. En zeker niet naar het buitenland.

Waarom zou ik, als de slootkant 50 meter verderop minstens zo weelderig is begroeid als de slootkanten in Portugal, Italie of Frankrijk.
Als mijn uitzicht door mijn slaapkamerraam, ’s ochtends als ik wakker wordt, pasgeboren, in zonlicht verhulde veulens onthult.
Als ik mijn schrijverijtjes dagelijks kan larderen met wandelingen en tochtjes op mijn scootertje langs bloeiende meidoorn, gekwaak van kikkers en verdwaalde fietsers.
Als mijn kraampje met tweedehands boeken voor ons huis, behalve gesprekken met voorbijgaande wandelaars en fietsers ook nog eens de interesse van mijn mede-dorpsbewoners ontlokt.

Leg mij dan maar eens uit waarom ik nog met vakantie zou moeten gaan.

Naar Venetië? Waar jaarlijks 25 miljoen toeristen vertoeven? En waar je voor 7,50 euro vijf minuten in een bootbus moet omdat je 45 euro per persoon voor een gondel te duur vindt? Naar Amsterdam? Waar jaarlijks 20.785.492 toeristen 799.442 Amsterdammers komen lastigvallen met hun geld? Of dichter bij huis? Naar Brugge bijvoorbeeld. Waar de bewoners iedere inwoner ieder jaar pèr persóón 42 toeristen voor hun kiezen krijgen ?

Nee hoor. Niks voor mij. Voorbij Goes word ik al zenuwachtig.
Dan ga ik denken, dat ik geld uit moet geven om het naar mijn zin te hebben. Dan ga ik geloven dat het leuk is om dingen te zien die thuis veel leuker zijn.

Om mevrouw Pasgeld te plezieren neem ik haar wel eens een dagje mee naar Oranjezon aan de Walcherse kust ten noordoosten van Domburg. Prachtig is het daar. En je ziet er geen mens want je moet bij de ingang van dat natuurgebied één euro in een automaat doen. En één euro vindt de doorsnee toerist te weinig. Voor één euro kan het gewoon niet leuk zijn. Liever rijden ze met z’n duizenden naar de strandtenten verderop bij Domburg waar je voor vijf euro een biertje kan krijgen. Als je tenminste de moeite neemt daar een half uur voor in de rij te gaan staan.

Maar voor die ene euro hebben wij een toegangskaartje voor Oranjezon gekregen. Waarmee we urenlang door de bossen en de duinen lopen om tenslotte op een strand terecht te komen waar we soms heel in verte nog één of twee mensen ziet lopen. En als we dan weer terug willen is het nog nooit gebeurd, dat we nìet zijn verdwaald. Dan lopen we als een idioot naar de uitgang te zoeken. We wanen ons in de binnenlanden van Borneo. We kijken aan welke kant van de boomstammen het mos groeit. Want daar is het zuiden. En kijk, de zon staat al ruim in het westen. Maar dan weten we weer niet of de uitgang in oostelijke of westelijk richting is. Dodelijk vermoeid komen we tenslotte toch waar we wezen willen.
Wat een avonturen.

Nederland staat op de vierde plaats waar het de gelukkigste landen betreft. En Zeeland is in Nederland de gelukkigste provincie. Maar liefst 92 procent van de Zeeuwen zegt zich gelukkig te voelen.

Leg mij dan maar eens uit waarom ik nog met vakantie zou moeten gaan.
Geplaatst op: Vrijdag 31 juli 2015 om 07:52 uur
1793972
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld