Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Normaal zijn kan niet meer

Steeds vaker denk ik, dat ik abnormaal ben en dat iedereen om me heen normaal is. Dat verschijnsel doet zich vooral voor nadat ik de krant heb gelezen of naar de tv heb gekeken. Dan gaat het er bijvoorbeeld over, dat babies meer eitjes en pinda’s moeten eten. Krijg nou wat, denk ik dan. Heb ik vroeger eigenlijk wel genoeg eitjes en pinda’s gehad? Wist mijn moeder veel. Moeders lazen vroeger trouwens nooit de krant. Bovendien stonden zulke dingen toen niet in de krant. Tegenwoordig wel. Dan lees je bijvoorbeeld dat je met een trilvork moet eten als je wil afvallen. Of hoe groot de kans is, dat je lijdt aan glutenintolerantie. Ik weet niet eens wat gluten zijn. Laat staan dat ik zou moeten weten dat je met zo’n glutentoleratie kans loopt op schildklierproblemen. En waar zit mijn schildklier nou ook al weer.

Alles en iedereen komt tegenwoordig aan bod. Steeds weer word je geconfronteerd met mensen die hun leven aan je opdringen. In elke krant en vrijwel ieder boek dat je openslaat roepen ze je toe: ‘Duik in mijn leven!’. Als je de tv aanzet is er in de helft van de programma’s iemand aan het kletsen over zijn of haar problemen, zijn of haar scheiding, zijn of haar depressie, alcoholisme, drugsverslaving, seksueel-misbruikt zijn, faillissement, kanker, amputatie, psychotherapie, burn out of extreme dikte.
Waarom? Waarom roepen ze allemaal ‘Kijk naar mij!’. ‘Luister naar mij!’. Waarom leven ze niet gewoon verder? En proberen ze niet gewoon, normaal te doen. Waarom moeten ze overal alleen maar over praten?

Ik ken al die gezondheidsweetjes van tegenwoordig niet. En ik ga ze echt niet uit mijn hoofd leren. Ik heb al die hiervoor genoemde ziektes niet. En dan rijst als vanzelf de vraag of mijn aanwezigheid in deze maatschappij dan eigenlijk nog wel enig nut heeft. Ben ik eigenlijk nog wel normaal? Het lijkt er tegenwoordig wel op, dat je eerst abnormaal moet zijn voordat ze naar je luisteren.

Maar als ik eens goed om me heen kijk, blijken de meeste mensen gelukkig nog wèl normaal. Hoewel je dat natuurlijk niet hardop moet zeggen. Want normaal is tegenwoordig abnormaal. En dan moet je dus tòch in de krant of op de tv. Want daar zijn ze dol op gekke Gerritjes. Maar dus niet op de opa’s en oma’s van vandaag die zich nog weten te herinneren hoe ze zich vroeger hebben moeten behelpen zonder de ellende en de trauma’s van anderen. En daarbij toch normaal bleven. Dat de mensen het vroeger allemaal zèlf moesten uitzoeken. Dat er vroeger geen geleerden, verslaggevers, politici, leerkrachten of andere bovenbaasjes waren om in de krant en op de tv te vertellen hoe goed ze zelf zijn en wat er allemaal goed voor iemand anders is.
Maar wie wil dat nog weten?

Normaal zijn wordt steeds abnormaler. En elke zelfstandige poging om normaal te worden als je dat niet bent, lijkt in de kiem te worden gesmoord door de verheerlijking van de abnormaliteiten in de media.
Normaal zijn kan niet meer.
 
Geplaatst op: Donderdag 4 april 2019 om 08:13 uur
1601687
bezoekers
© 2019 - Julius Pasgeld