Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Onwettelijkheid in de supermarkt

In de krant las ik, dat een vrouw van 67 voor de rechter moest verschijnen omdat ze verdacht werd van het wegnemen van de Story in de supermarkt zonder af te rekenen. De Story! U weet wel, dat blad waarin zwangere vrouwen vertellen dat ze van een flatgebouw hadden willen springen, waarin René Froger voor de honderste keer zegt, dat-ie Gordon NOOIT meer wil zien en waarin Patricia Paay vertelt hoe je het met een sexpop moet doen. En dat voor 3,25 euro! Ik zou het blad nog niet willen hebben als ik er 3,25 euro bijkreeg. Wat zeg ik? Nog voor geen 50 euro erbij!
Nadat een medewerker van de winkel haar had betrapt, ‘omdat ze de Prive op de zitting van haar scootmobiel had gelegd en er vervolgens bovenop ging zitten’, reed ze die man van de sokken.
De rechter achtte bewezen, dat ze opzettelijk geweld had gebruikt maar niet dat ze die diefstal had gepleegd. En voor een veroordeling voor diefstal met geweld kan geen sprake zijn, als diefstal niet bewezen is. Vrijspraak dus. Begrijpt u wel? Nou ik niet.

Soms betaal ik mijn boodschappen ook niet. Per ongeluk. Als ik bijvoorbeeld op het allerlaatst nog even een fles witte port in mijn winkelwagentje doe, vlak voordat ik in de rij voor de snelkassa ga staan. Nog nooit werd er in zo’n geval een steekproef uitgevoerd. Pas als ik buiten mijn boodschappentas achterop mijn scootertje heb gezet dringt het tot me door: o, jé, de fles witte port niet gescand. En wat moet ik dan? Die fles op m’n zadel leggen en erop gaan zitten? Of weer terug in de rij bij de snelkassa om alsnog af te rekenen? Ik weet het niet.
Nog nooit werd ik tijdens een steekproef betrapt op een ongescand product. Toch ben ik vaak aan de beurt voor zo’n steekproef. Heel vaak zelfs. En dan vraag ik aan de kassiëre: ‘Hoe komt het toch, dat ik zo dikwijls de klos ben? Komt dat misschien door mijn ongunstige uiterlijk?’.
Vaak reageren ze niet eens. Maar soms leggen ze uit, dat een steekproef niets met het uiterlijk van de klanten te maken heeft. Aardig natuurlijk. Dat wel. Maar ik heb nog nooit een kassiëre iets horen antwoorden van: ‘Ongunstig uiterlijk? Hoe kòmt u erbij! U hèbt helemaal geen ongunstig uiterlijk! Integendeel. U ziet er juist buitengewoon vriendelijk en betrouwbaar uit!’.

En dan nog een kwestie. Speelt zich ook af bij de kassa. Als ik mijn witte port toevallig wèl gescand heb, verschijnt er op mijn scanner de volgende boodschap: ‘Bij de kassa kunnen ze u om uw leeftijd vragen’.
Maar dat doen ze nóóit. En als ik vriendelijk vraag of ze me nou eindelijk eens naar mijn leeftijd willen vragen, ontspint zich -als er zich tenminste geen rij wachtenden achter me bevindt- de volgende discussie:
Ik: ‘Vraagt u nou toch eens hoe oud ik ben’.
Cassière: ‘Dat zie ik toch vanzelf wel, dat u ouder bent dan 18!’
Ik: ‘Maar daar gaat het niet om! Op mijn scanner staat, dat u me bij tijd en wijle om mijn leeftijd moet vragen. Dat stel ik op prijs. Daarmee betoont u enig medeleven met mijn totale wel en wee, inplaats van dat u slechts geïnteresseerd bent in mijn materiële aankopen hier ter plaatse. Bovendien zou ik u graag antwoord geven op uw vraag!’
Cassiëre: ‘Maar het gaat er alleen maar om, dat wij geen alcohol mogen verkopen aan personen die jonger zijn dan 18 jaar’.
Ik: ‘Zie je wel dat jullie, als het erop aan komt, helemaal niet geïnteresseerd zijn in het zieleleven van jullie klanten! Alleen maar in regeltjes. Vraag nou toch gewoon eens aan me hoe oud ik ben. Is dat nou zo moeilijk?’.
En dan, heel soms, komt het eruit: ‘Nou, hoe oud bent u dan, meneer?’.

En dan zeg ik trots: ‘Vijfenzeventig!’
 
Geplaatst op: Donderdag 20 september 2018 om 07:50 uur
1481471
bezoekers
© 2018 - Julius Pasgeld