Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Opnieuw malaproperende ambtenaren

Als gevolg van een storing op de site konden veel abonnees vorige week niet bij de column.Veel dank aan degenen die mij daarop opmerkzaam maakten.
Hierbij een nieuwe poging:

Malapropismen zijn uitdrukkingen die door elkaar zijn gehaspeld. Zoals ieder jaar beginnen we ook dit jaar met malapropismen. Tel ze en noteer uit welke uitdrukkingen ze zijn samengesteld. Om het nog moeilijker te maken is in deze column ook een keur van ambtelijke neologismen opgenomen. Maar die tellen natuurlijk niet mee!
Daar gaat ie:

Ambtenaren die dicht bij zichzelf willen blijven, worden op hun wenkbrauwen bediend als ze er een potje van bakken. Neem nu de hogere ambtenaren van het ministerie van Juridische Zaken. Die schuiven elkaar van alles in de sokken en doen dan net alsof hun neus bloeit. Nu moeten ze allerlei cursussen volgen om elkaar het gras uit de mond te kunnen maaien voor het te laat is.
Zo volgen ze sinds kort verplicht diverse veranderestafettes, summerschools, zwermsessies en schaduwstages. Wat? Veranderestafettes, summerschools, zwermsessies en schaduwstages. Onder werktijd natuurlijk.

Wie denkt dat ik dit uit de duim schud, kan op z’n klompen schrijven dat dit alles de belastingbetaler het afgelopen jaar maar liefst 840.000 euro gekost heeft.
En als bleek dat die cursussen geen plaggen op de dijk opleverden mochten de ambtenaren in speciaal georganiseerde herfstcafe’s gaan pubquizzen. De deelnemers aan die quizzen waren zo gefocust op hun kerndoelen, dat je in die pubs een muis kon horen vallen.

In andere ministeries mochten àndere ambtenaren de wonde weer op àndere zere plekken leggen. Zo werden ze in staat gesteld opnieuw te starten met een codificatie van hun situatie. Of ze kregen in een gedeelde basis van hun bestaan de ultime kans om met oplossingsgerichte wederkerigheid het tij te keren.
Ambtenaren die probeerden om daar met een leien dakje vanaf te komen moesten de vuile was op tafel leggen en kregen nieuwe kansen om urgente perspectieven in te vullen.
Sommige ambtenaren werden daar horende dol van. Maar ja, hoge omes die het klappen van het bijltje kennen vangen natuurlijk veel lint. En andere overheidsdienaren vallen eerst over alle slakken voordat ze begrijpen hoe de vork in elkaar steekt. Want het is natuurlijk niet aan iedereen gegeven om optimaal te sturen op maatschappelijke outcome of als probleemeigenaar je ding te doen.

Voor wie er wèl in slaagde om in vogelvlucht het verstoorde overheidslandschap door de nieuwe bril van het commonperspectief te zien was er trouwens een koekje uit eigen doos. Want alle, in hun kracht zittende ambtenaren die dachten dat er een slapende hond zou kraaien naar hun heetgeblakerde praatjes stonden voor Jan met de korte lul.
En zij die dachten, dat ze een vinger in de pap te brokkelen hadden vielen bij hun meerderen zonder meer in slecht water. Terwijl ook die baasjes van dienst, als je het goed bekeek, ook eigenlijk alleen maar bezig waren om in een meersporentraject ouwe koeien door elkaar te halen.

Maar als je directeur bent bij de overheid lig je daar echt geen meter wakker van. Integendeel. Dan denk je het klappen van het bijltje wel te kennen. En als er dan eens iets bij een ondergeschikte in het verkeerde keelgat valt kan je er altijd nog een potje van bakken door het tij keren met het doorgeven van generatieve modellen via relevante veranderestafettes, summerschools, zwermsessie en schaduwstages.

Stuur de oplossing van dit malapropismenraadsel naar: elfriede1@zeelandnet.nl Onder de beste inzenders wordt een echte zilveren rijksdaalder uit 1959 verloot.
 
Geplaatst op: Vrijdag 13 januari 2017 om 08:09 uur
1308716
bezoekers
© 2017 - Julius Pasgeld