Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Opzij! Opzij! Opzij!

Onlangs schreef ik in De Oud Hagenaar over een experiment dat ik onder invloed van Godfather Carl Rogers en de toen alom heersende behoefte aan sensitivity-training veertig jaar geleden uitvoerde met mijn leerlingen in de HAVO/VWObrugklas.
Het ging zo: tijdens een les in kreatieve vorming wees ik ze op het wonderlijke verschijnsel dat plaats vindt als mensen zich in een drukke omgeving moeten voortbewegen. In een winkelstraat bijvoorbeeld. Bij dreigende botsingen is er dan altijd wel iemand die het eerste uitwijkt om een botsing te voorkomen. Of, zo je wil, die het laatste uitwijkt. Of zelfs helemaal niet opzij gaat.
‘We gaan straks in de pauze in de drukke hal oefenen’, luidde de opdracht. ‘We gaan kijken wie het laatst opzij gaat. Probeer zoveel mogelijk zèlf de laatste te zijn die opzij gaat. Pas helemaal op het laatst moet je natuurlijk wèl opzij gaan. Anders gebeuren er ongelukken’.
Het was een oefening in zelfvertrouwen. Een zelfvertrouwen dat de leerlingen op een natuurlijke wijze in de schoolhal dienden uit te stralen. Zodat anderen daarvoor eerbiedig opzij zouden gaan.
Met zo’n prikkelende oefening in het regisseren van je eigen leven kan je niet vroeg genoeg beginnen, meende ik onder invloed van de toenmalige hang naar wat we tegenwoordig het terugvinden van je innerlijke glimlach zouden noemen.
De pauze brak aan. Het regende buiten. Dus was het extra druk in de hal. Ik ging niet kijken. We zouden de volgende les wel bespreken hoe een en ander verlopen was. En hoe liep het af? Mag ik volstaan hier te vermelden, dat het een puinhoop werd? Er werd nog net niet gevochten. Er vielen nog net geen gewonden. Maar her en der moesten brugklassertjes van de grond worden opgeraapt. En af en toe huilen natuurlijk. Het hele volgend lesuur moest ik besteden om me er uit te praten.

Een paar dagen na de publicatie van deze herinnering in De Oud Hagenaar ontving ik een mailtje van een trouwe fan van me: de 86-jarige mevrouw Van Alphen.
Ze schreef:

‘De periode van sensitivity-training herinner ik me nog heel goed. Het was een ware rage. Zelf heb ik me er nog nooit aan gewaagd. Ik heb een paar mensen gekend die het gevolgd hebben. En ze waren onuitstaanbaar geworden na die cursus. Je kon het goed merken. En dan nog even over dat opzij gaan:
Als ik buiten loop, hetzij op straat, hetzij in het bos, ga ik NOOIT voor iemand opzij.
Vroeger deed ik dat wel. Maar ik besloot op een dag om eens te kijken wat er zou gebeuren als ik gewoon dóór zou lopen.
En wat bleek? Iedereen week uit voor me. En daar kreeg ik plezier in.
En nu nog steeds. Iedere keer als er mensen naderen, blijf ik gewoon mijn weg vervolgen, in afwachting van wat er gebeurt. Maar iedereen stapt opzij.
De enige mensen voor wie ik wèl wijk, zijn invaliden. Maar dat vind ik logisch.’
Aldus mevrouw Van Alphen.

Kijk. Zesentachtig jaar. En dan dapper op je strepen blijven staan.
Daar zouden álle ouderen een voorbeeld aan kunnen nemen.
 
Geplaatst op: Donderdag 6 juli 2017 om 08:26 uur
1263650
bezoekers
© 2017 - Julius Pasgeld