Ouder worden

(Uit: Haags Nieuwsblad, 6 april 2007)

Mevrouw Pasgeld is de weg een beetje kwijt. Dat is niets iets van de laatste tijd. Altijd al had ze moeite met het vinden van de weg. Het is bekend dat vrouwen over het algemeen wat meer de weg kwijt zijn dan mannen. Ik druk me geloof ik een beetje ongelukkig uit. Ik had misschien moeten zeggen: het oriëntatiegevoel is bij mannen vaak wat meer ontwikkeld dan bij vrouwen. Waarmee ik trouwens niets ten nadele van vrouwen wil zeggen. Ik kijk wel uit.

Hoe dan ook. Mevrouw Pasgeld is de weg een beetje kwijt. Daarom schafte ze zich onlangs, geheel naar de eisen van de tijd, een TomTom aan. Die zegt haar precies hoe ze moet rijden in de auto. Vroeger deed ik dat. Maar nu heeft ze als zelfstandige en uithuizige echtgenote zelf een auto. Dus nu zegt een juffrouw uit een doosje wanneer ze linksaf of rechtsaf moet.
Ik zei nog, dat ze het met zo’n ding in de auto nooit meer zèlf zou leren. Dat het met zo’n TomTom net zo is als met bijna al die technische ontwikkelingen van tegenwoordig. Dat ze je alleen maar lui maken en dat ze je alleen maar dingen afleren die je vroeger met enige moeite gewoon zelf kon. Maar daar wilde ze niks van horen. Ze zei dat ze te oud was om zich nog te kunnen oriënteren. En dat dat kwam, omdat ik haar vroeger in de auto altijd vóór was geweest als het ging om het vinden van de weg. Eigenlijk zei ze dus dat het mijn schuld was.

Ik ben inmiddels zo oud, dat me dat niet meer zoveel kan schelen. Maar ik heb geen zin meer om iedere keer met mevrouw Pasgeld mee te gaan om haar de weg te wijzen. Dus ik vind het eigenlijk wel best zo met die TomTom.

Iets heel anders. Laatst moest ik bij de dokter een ECG laten maken. Met ontbloot bovenlijf en zonder schoenen en sokken lag ik in de behandelkamer geduldig te wachten op de dingen die zouden komen. Ineens komt er een mooie 18-jarige stagaire binnen die allerlei plakkers aan me vast probeert te maken. Dat lukt niet erg omdat mijn borst, waar die plakkers op moeten, nogal behaard is. We hebben dus ruimschoots de tijd om wat te converseren. Ik zeg tegen haar, dat ik vroeger nogal trots was op mijn behaarde bast omdat dat toen erg in was. Maar dat ik had begrepen, dat tegenwoordig alles kaal moet zijn om bij de andere sekse in het gevlei te geraken. Dat bleek ik juist te hebben ingeschat. Als tussenoplossing deed de stagiare mij de suggestie om een plekje op mijn borst, in de vorm van een hartje, kaal te scheren. Zodat ik daarmee mevrouw Pasgeld eens zou kunnen verrassen.
Aldus besloot ik.

Het resultaat was evenwel niet om over naar huis te schrijven. Ook mevrouw Pasgeld vond het maar niks. En zo geschiedde het, dat mevrouw Pasgeld nu met een soort Truus in de auto zit die haar de weg wijst. Wat natuurlijk belachelijk is. Terwijl ik met een bloot hart op mijn bast door de samenleving rondstruin tot de zaak weer is aangegroeid. Wat nog veel belachelijker is.

Het moet maar eens worden gezegd: wij voegen ons steeds moeilijker in eigentijdse gewoontes.

Geplaatst op: Vrijdag 13 april 2007 om 10:30 uur