Over het dichtknopen van de mouwen van mijn overhemd

Het zijn slechts kleine dingen. Maar toch tekent zich de naderende ouderdom. Zo kom ik steeds slechter bij mijn schoenen als ik mijn veters strik. En laatst viel het me op dat ik moeite had met de knoopjes op de manchetten van mijn overhemd. Vroeger stond ik daar nooit zo bij stil. Ik sloot de manchetten zonder er bij na te denken. Sterker nog: ik dacht aan heel andere dingen tijdens het dichtknopen van de mouwen. Meestal aan seks. Maar nu niet meer. Ik moet me er echt op concentreren.

Met de duim en de wijsvinger van mijn linkerhand pak ik het knoopje op het rechtermanchet. Dat breng ik dan in de buurt van de onderkant van het knoopsgat terwijl ik de middelvinger van mijn linkerhand tegelijkertijd op de bovenkant van het knoopsgat leg. Dan beweeg ik duim en wijsvinger (met het knoopje ertussen dus) aan de onderkant van het manchet net zolang op en neer tot ik een heel zacht klikje hoor. Dat is dan het teken, dat het knoopje precies in de goede positie ligt om door het knoopsgat te worden geduwd. Het is nu zaak om het knoopje een kwart slag te draaien zodat het haaks door het knoopsgat kan worden geduwd. Dat lukt alleen als ik halverwege het duwen de wijsvinger van de linkerhand van het knoopsgat afhaal en snel naar de bovenkant van de manchet breng om de stof van het manchet rondom het knoopje naar beneden te drukken. Om de operatie met succes af te ronden duw ik dan met mijn duim het knoopje verder door het knoopsgat om het tenslotte met de middelvinger plat op het manchet te leggen. Ziedaar. Het manchet zit dicht. Precies dezelfde handeling, maar dan spiegelbeeldig voltrekt zich daarna teneinde het linkermanchet dicht te maken.

Om goed te begrijpen hoe ouder worden zich aankondigt zou het leuk zijn, als u nu even een manchetknoopje losmaakt en de vorige alinea nog eens langzaam doorleest terwijl u dit gepaard laat gaan met het weer vastmaken van het knoopje. Want in de fase van het bewegen van het knoopje aan de onderkant van het manchet tot het klikje gaat het bij mij steeds vaker mis. Er zijn verschillende mogelijkheden. Of ik word doof en hoor het klikje niet meer. Of mijn vingers zijn minder gevoelig geworden zodat ik het knoopje niet meer precies kan aanleggen aan de onderkant van het manchet vóór het knoopsgat. Soms duurt het wel vijf minuten voordat het lukt. Ik word dan zenuwachtig en sta dan vaak ongeduldig van het ene been op het andere te wippen terwijl ik mijn ogen steeds stijver dichtknijp alsof dat zou helpen. En dat alles vaak terwijl ik in mijn blote kont sta. Want ik ben nog van de generatie die het moeilijkste altijd het eerst doet. Dus eerst mijn overhemd en daarna pas mijn onderbroek. Het moet geen gezicht zijn.

Soms is mevrouw Pasgeld doende zichzelf aan te kleden tijdens die sessie met die overhemdknoopjes. Als ik dan zo sta te dansen met mijn hand aan mijn manchet en met mijn ogen stijf dichtgeknepen kijkt ze wel eens wat meewarig naar me. Maar ze zegt nooit iets. Laat staan dat ze even een helpende hand zou uitsteken. Ze is kennelijk van mening dat ik het zelf moet blijven proberen zolang ik het nog kan. Of misschien moet ik maar eens wat meer T-shirts gaan dragen. Dan hoeft ze al die overhemden ook niet meer te strijken.
Maar ze zegt niets. En dat is maar goed ook. Want als ze er wat van zou zeggen word ik boos. Wie wil er nou aan worden herinnerd dat hij oud wordt?

Geplaatst op: Vrijdag 1 augustus 2008 om 15:21 uur