Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Over nummers en mensen

‘I’m not a number. I’m a free man’, zei Richard Kimble in de jaren zestig in de tv-serie The Fugitive.
We zeiden het altijd wat lacherig na. Wisten wij veel.
Maar nu wel.

In de huidige samenleving heb ik tenminste 85 nummers om ergens in te mogen loggen en minstens evenzoveel nummers die, inplaats van mijn persoonlijkheid, mijn persoonlijke wachtwoord aanduiden. En dan zwijg ik nog maar over mijn bankrekeningnummer dat ze onlangs, zonder mijn toestemming, van zeven naar zeventien tekens hebben opgekrikt. Hoezo I’m not a number?
Pasg0483, VfmupxVf. Zo heet ik als ik mijn auto naar de garage breng voor een beurt. HGTCDJHF, 3ab9b37C ben ik, als het gaat om mijn ziektekostenverzekering. Om mijn gratis polismap te activeren ben ik 8CC3D9341GY. Maar ik wil helemaal geen gratis polismap! Laat staan dat ik hem zou wensen te activeren!
Mijn GFT-bak, Restvuilbak en Papierbak hebben inmiddels ook al een streepjescode inplaats van een, voor iedereen herkenbare soortnaam. En als ik daarover iets kwijt wil aan de firma Avalex moet ik 236543 en 600982 intikken. Want als ik zeg dat ik Julius Pasgeld heet, wordt ik behandeld als een voortvluchtige.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.
M’n krant, m’n printer, m’n kinderen en kleinkinderen, m’n autoradio, m’n energieleveranciers, m’n hypotheekverstrekker. Voor alles en iedereen ben ik een inlogcode en/of een wachtwoord. De samenleving lijkt één grote Sectie Stiekum te zijn geworden.

Laatst kreeg ik bericht van de overheid. Het was wonder boven wonder gewoon geadresseerd aan Julius Pasgeld. Oppassen, dacht ik. Als ze beleefd gaan doen, is het vrijwel zeker, dat ze met hun jatten in je portemonnee gaan zitten. En ja hoor. De overheid wees me erop, dat ik een formulier moest invullen omdat ik  binnenkort 70 jaar word. Felicitaties? Ho maar. Alleen een formulier met enge ziektes erop. En of ik zelf maar wilde aankruisen of ik die had.
Dat papiertje alleen al kostte 23,80 euro. Op de achterkant stonden ook allerlei enge dingen. Over anamnese, psychische toestand, OPS-gebruik, wervelkolommen en glucose.

Mèt die achterkant, met een potje pies, met 35 euro in gepast geld en met een lijstje van de medicijnen die ik gebruik, moest ik naar de dokter. Niet mijn eigen dokter maar een vreemdeling. Die vulde de achterkant in. Het formulier moest ik zelf opsturen (‘Let erop dat u de envelop voldoende frankeert!’) naar het CBR. Het CBR beloofde vervolgens het formulier binnen vier maanden (!) af te handelen. Waarna ik mijn verlengde rijbewijs aan kon vragen op het gemeentehuis.
En nog eens 35,15 euro moest betalen. Als het meezat.

Kijk, ik begrijp best dat de overheid geen incapabele, gestoorde of demente oudjes op de weg wil. Maar waarom moeten die oudjes er bijvoorbaat zèlf voor betalen om ooit van de weg te worden gehaald? Kunnen we dat nou echt niet met z’n allen doen? Uit de inkomstenbelasting bijvoorbeeld?
Al was het alleen maar, omdat het vrijwel zeker is dat we ooit zelf zo’n oudje worden.
Binnenkort wordt ik 70 en dat begint er al een beetje op te lijken. En het wordt me dan ook steeds duidelijker dat ik, behalve als bejaarde, voortaan steeds meer als melkkoe mag optreden.

Let op: nog even en ze branden een inlogcode in mijn oren en moet ik eens in de twee jaar niet met mijn auto maar als mens naar een APK-keuring.
Om een bewijs te kunnen verkrijgen dat ik toestemming heb om in de komende periode als mens voluit te mogen leven.
Geplaatst op: Vrijdag 25 januari 2013 om 08:51 uur
1793471
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld