Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Paradijsvogels

In het tv-programma ‘Showroom’ van Joris Linssen komen mensen voor die los van de maatschappij hun weg proberen te vinden. Die weg kan leiden naar persoonlijk geluk, een bevredigende tijdspassering of een onbereikbaar ideaal. Daarbij gaat het ze niet zozeer om het bereiken van het geluk of het ideaal zelf, maar meer om de weg ernaartoe.
De sterren in dat programma worden vaak afgeschilderd als eigenaardige zonderlingen, moeizame tobbers of eenzame idealisten.
Maar volgens mij zijn het de allerlaatste Nederlanders die immuun zijn gebleken voor het virus van de sociale builenpest.

Het lijkt waarachtig de omgekeerde wereld wel: daar zitten we met z’n allen als een stel zwakzinnigen -mezelf incluis- door de tv-ramen van het gesticht dat Nederland heet te koekeloeren naar die paar overgebleven, vrije mensen met een normale geestelijke gezondheid.

Begrijpt u wat ik bedoel? Zo nee, dan zit u volkomen terecht in dat gesticht. Zo ja, dan is er nog hoop. Want wat zouden we in ons hart toch ook graag een paradijsvogel zijn. Als we maar zouden durven. Als we het lef zouden hebben om in onze achtertuin een kasteel te bouwen dat nooit af zal komen. Of gewoon op de fiets met een accordeon achterop naar Frankrijk te gaan omdat het hier te koud is. En je van de hele bliksemse boel geen reet aan te trekken.

Want dat is natuurlijk het geheim van de smid.
Hoe meer mensen zich hier in Nederland handenwringend afvragen waar het toch allemaal in godsnaam heen moet, hoe meer nota’s er verschijnen hoe het allemaal dan wèl zou moeten. De sociale builenpest!
En voor je het weet staan ze in je portemonnaie te graaien om de wereld te verbeteren. Terwijl je ook gewoon zèlf een weg naar je eigen geluk zou kunnen zoeken inplaats van te verlangen dat een ander dat voor je doet.
Want laten we eerlijk zijn. Als iedereen voor z’n eigen geluk zou zorgen is iedereen gelukkig.

Soms droom ik wel eens van een politieke partij van paradijsvogels.
‘Stem Paradijsvogels!’
Ziet u het voor u? En dan een kieslijst met niet alleen vreemde vogels erop, maar ook honden en katten en paarden. En misschien wel een mongoolse dromedaris en een krols lieveheersbeestje. Dat zou best kunnen. De bovenbaasjes hebben weliswaar bepaald dat je alleen maar op echte mensen kan stemmen, maar als we met elkaar afspreken dat je, als je op meneer Jansen stemt, je eigenlijk op de hond van meneer Jansen stemt, dan komen we met z’n allen niet meer bij van het lachen.
En reken maar dat het werkt.
De partij van de Paradijsvogels zal enorm groeien. Al was het alleen maar omdat de meeste mensen schoon genoeg hebben van al die politici die er een kick van krijgen zich met andermans zaken te bemoeien.

En zo’n raar idee is het toch niet? We hèbben toch al een partij waarvan we weten dat, als we erop stemmen, we niet op een persoon maar op een wolf in schaapskleren stemmen? En die partij is toch ook enorm gegroeid?
Het kan dus best.

Maar zie je nou wel. Nou zit ik zelf toch ook weer politiek te doen.
Terwijl al die paradijsvogels uit Showroom bewijzen, dat politiek het stomste is waar je mee bezig kan zijn.
Geplaatst op: Vrijdag 10 december 2010 om 00:24 uur
1698342
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld