Pasgeld`s Pikante Pretpark

Op een rommelmarkt verwierf ik me onlangs twee enorme kalenders vol blote tantes. Nou ja, bloot. Ze hebben geloof ik wel iets aan maar dat kan ik toch niet meer zien met m’n min 4. U kent ze vast wel. Die kalenders. De juffrouwen erop nemen houdingen aan die normale mensen onmiddellijk een chronische hernia zouden bezorgen. De blikken die ze daarbij in jouw richting werpen varieren van een slinkse oogopslag tot dromerig gestaar. Ze doen denken aan wulpse meisjesbunzings en lodderige vrouwtjesluipaarden.

Omdat dergelijke kalenders ook altijd in werkplaatsen en garages hangen dacht ik er goed aan te doen mijn kalenders in mijn schuurtje te hangen. Dat viel nog niet mee. Ze maten ieder 49 bij 68 centimeter. De schroevendraaiers en lijmtangen moesten dus wat inschikken voor de benodigde muurruimte.
Met uiterste zorg selecteerde ik in de kalenders de afbeeldingen die me het meest troffen en hing die in het zicht. Het kwam er daarbij niet op aan of de bij de juffrouw behorende maand wel correspondeerde met de actualiteit aangezien ik bij het timmeren en zagen toch doorgaans nauwelijks geinteresserd ben in data of jaargetijden. En daarentegen wat opbeurend bloot wel kan gebruiken.
Uiteindelijk was mijn schuurtje geheel naar tevredenheid geillustreerd en besloot ik mevrouw Pasgeld op de hoogte te stellen van mijn aanwinst.

‘Kijk’, zei ik, toen ik haar in mijn schuurtje had binnengeleid. ‘Er was hier tot voor kort nauwelijks sprake van enige woondecoratie of andere esthetische genoegens. Daar heb ik nu wat verandering in gebracht.’
Het was even stil.
Daarna kon ik haar als door een wonder horen denken. Nou ja, een wonder. We leven al ruim dertig jaar samen dus zo’n wonder was het nou ook weer niet. Het varieerde van: ‘Haal die dingen er onmiddellijk af’ tot ‘Wat was ook al weer het telefoonnummer van die echtscheidingsadvocaat uit mijn vorige huwelijk.’

‘Niet leuk?’, vroeg ik.
Het was nog steeds stil.
Juist op het moment dat ik weer over wilde gaan tot de orde van de dag zei ze:
‘Wat zou jij ervan vinden als ik een paar flinke, gespierde blote kerels ergens aan de muur zou hangen?’
Dat van ‘gespierde’ stak een beetje. Ik weet zelf heus ook wel dat ik een jaartje ouder word. En bovendien: ik had toch ook niet hardop de kwaliteiten van de dames op mijn kalenders geroemd?
‘En waar zou je die kerels dan hangen’, vroeg ik. ‘Op je naaikamertje zeker?’ Want de ervaring had mij geleerd, dat botte grappen de gepikeerdheid van mevrouw Pasgeld nog wel eens wilden verdrijven. Maar dat was ijdele hoop.

Boos beende ze weg uit het schuurtje.
Even later hoorde ik haar de sleutel van de keukendeur van binnenuit omdraaien. De keukendeur is de enige toegang vanaf mijn schuurtje naar ons huis en vandaar uit naar de buitenwereld.

En nu zit ik hier. Al ruim 14 uur. Omringd door juffrouwen. De ene is nog verleidelijker dan de andere. Zonder uitzondering sloven ze zich allemaal uit om me maar zoveel mogelijk van hun reusachtige borsten en bipsen te laten zien. Wat wil ik nog meer?

Ik wil terug naar mevrouw Pasgeld.

Geplaatst op: Vrijdag 30 oktober 2009 om 08:37 uur