Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Politicus of God

Mijn interesse gaat voornamelijk uit naar mijn eigen omgeving. Dat is dan ook de reden dat ik weinig schrijf over de landelijke politiek. Maar omdat er tegenwoordig op dat gebied nogal wat loos schijnt te zijn besloot ik eens te informeren wat er aan de hand was.
En waar zou ik daarvoor beter terecht kunnen dan bij Onze Lieve Heer.
Trouwe lezers weten, dat ik hem soms wel eens ergens tref en het kwam goed uit want gisteren zag ik hem in het najaarszonnetje genieten van een bierje op het terras van Bodega De Posthoorn aan het Korte Voorhout.

‘Is het goed dat ik er even bij kom zitten?’, vroeg ik.
‘Je gaat je gang maar’, zei Hij en Hij schoof Zijn troon wat opzij om plaats voor me te maken want het was druk en zoveel ruimte biedt het terras van De Posthoorn nou ook weer niet. Beleefd informeerde ik naar zijn welbevinden en gelukkig vernam ik dat er met Zijn gezondheid nog steeds niets mis was.
‘Vertelt U eens’, vroeg ik nadat de serveerster voor Hem nog een biertje en voor mij een kopje cappuccino had neergezet. ‘Vertelt u eens. Wat is er toch in ’s hemelsnaam aan de hand met de politiek in Nederland in het algemeen en met de Nederlandse politici in het bijzonder?’
‘Ik begrijp dat je dat vraagt’, zei Hij. ‘Maar daar kan ik helaas geen mededelingen over doen.’
‘O nee?’, drong ik aan. ‘En waarom dan niet?’
‘Dat komt’, zei Hij, ‘omdat ik op dit moment ergens over aan het praten ben met iemand. En praten noemen ze tegenwoordig met een mooi woord onderhandelen. En het is nu eenmaal zo dat je tijdens de onderhandelingen dus niet praat met iemand.’
‘O, ja?’, zei ik. Sinds wanneer is dat zo?’
‘Ik heb eigenlijk alweer veel te veel gezegd’, zei Hij. ‘Ik moet me helaas verontschuldigen. Daar kan ik verder geen mededelingen over doen.’
‘Ach’, riep ik verbaasd uit. ‘Dus als je tegenwoordig niet meer gewoon een eerlijk antwoord op een eerlijke vraag kan geven dan zeg je: ik kan of wil er in dit stadium verder geen mededelingen meer over doen?’
‘Ja’, zo zit het wel ongeveer’, zei Onze Lieve Heer en Hij maakte nogal gehaast aanstalten op te staan.
‘Ho, ho! Zo gemakkelijk gaat dat niet’, riep ik want ik vergat even Wie ik voor me had. ‘Hoe zit dat dan met U op het ogenblik? Met wie bent U dan in onderhandeling dat U geen eerlijk antwoord meer kan geven op een eerlijke vraag?’
‘Ik beroep me nu op mijn zwijgrecht’, zei OLH en ging stuurs voor zich uit zitten kijken naar de chicks die langs het terras van de Posthoorn fietsten.
‘Mooie boel’, zei ik, ook een beetje in mijn wiek geschoten. ‘Eerst schept U ons gelijk Uzelven. En als we dan wat te vragen hebben geeft u niet thuis. Ja. Zo kan ik het ook.’ Maar dat was kennelijk wat teveel van het goede.
Kwaad stond Onze Lieve Heer op en verliet het terras. Zonder te betalen. Ook dat nog.

En ineens begreep ik het. Het was één van de twee.
Òf Onze Lieve Heer is ook maar een politicus.
Òf de Nederlandse politici spelen voor Onze Lieve Heer.
Ik vermoed het laatste.
Geplaatst op: Vrijdag 15 oktober 2010 om 08:48 uur
1825147
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld