Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Rare berichtgeving in het Algemeen Dagblad

Het moet maar eens gezegd: het Algemeen Dagblad is hard op weg een van de miezerigste kranten van wakker Nederland te worden. Waar stuitende en onbehouwen berichtgeving voordien voorbehouden was aan de Telegraaf lijkt het AD de Telegraaf tegenwoordig ver achter zich te laten.
Ik begrijp dat wel. Met grievende hufterigheid, krampachtige bombast en schaamteloze uitvergroting bereik je veel domme lezers. En omdat er zoveel domme lezers zijn levert dat flink wat centen op.

Neem nou de berichtgeving over die moord op dat meisje in Dordrecht. In de NRC staat daarover op pagina drie een kort artikel van twee kolommen. Natuurlijk. Want zoiets moet wel worden gemeld in de krant. We nemen kennis van de feiten en de stand van zaken in het politieonderzoek op een manier die recht doet aan alle betrokkenen. Het Algemeen Dagblad besteedde er echter in één krant zes hele pagina’s aan. Hoezo geld verdienen aan andermans leed? Hoezo je voordeel doen met de leegten van de harten der medemensen?

De koppen in het AD:
‘Politie blundert’.
‘Heel Dordrecht huilt!’.
‘Ouders huilen bij bloemenzee’.
‘Scholieren barsten in huilen uit uit’.
‘Sander lokte Milly met zijn katje’.
‘Dubbele schandvlek in zaak Milly’.
‘Sander was een aardige, hardwerkende, rustige jongen’.
‘Het is voorbij Milly’.
‘Ik zal altijd aan je blijven denken’.
‘Je kunt kinderen niet de hele dag binnen houden’.
En daartussen dan ineens een hele pagina van de Lidl: ‘Vrolijk Pasen! Kijk voor onze visgourmetschotel en desserttaartjes op: luxevooriedereen.nl!’. Onmiddellijk weer gevold door:
‘Yvon Eleveld voelt nog elke dag pijn om haar vermoorde dochter’. ‘Rammelende verklaring van buurman van Milly Boele’.
‘Doorgedraaide agenten maken vaker slachtoffers’.
‘Agenten moeten gek gedrag bij elkaar ontdekken en zelfreinigend vermogen hebben’.
Ja, denk je dan. Maar geldt dat niet ook voor journalisten?
‘Condoleances voor Milly stromen binnen’.

Nadat ik me vanwege deze ranzige berichtgeving een tijdlang over de wc-pot had gebogen probeerde ik me voor te stellen hoe erg deze immorele publiciteitsaandacht voor de ouders van het vermoorde meisje was. En dat allemaal bovenop de vreselijke gebeurtenis op zich. Het lukte me niet. Zes hele pagina’s! Vol opgeschroefd medeleven en aangedikte naastenliefde. Vol ongeremde details. Allemaal vanwege de heilige oplagecijfers.

Hoe graag willen mensen geld verdienen aan dit soort zaken? En welke mensen zijn dat? Ik zoek het op in de colofon van het AD. Maar de echte grootgeldverdieners liggen natuurlijk weer op het kerkhof. Naast de bankiers. Nergens verantwoordelijken te vinden. Of het zouden de algemeen directeur Frits Campagne en de hoofdredacteur a.i. Peter de Jonge moeten zijn. Eigenlijk zouden dáár grote koppen over in de krant moeten: ‘Frits Campagne misbruikt vreselijke gebeurtenis ten eigen bate!’. ‘Peter de Jonge voor de rechter wegens walgelijke aandikkerij!’ Ik denk trouwens dat ook die kranten heel behoorlijk verkocht zouden worden.

De vraag lijkt zolangzamerhand gerechtvaardigd waarom heel Nederland toch zo moet meegenieten bij gebeurtenissen waar het voor nabestaanden erg gevoelig ligt. Waarom kan het juist in díe gevallen niet wat bescheidener, bedaarder en fatsoenlijker. Maar alweer is het antwoord: geld, aandeelhouders, economie en nog eens geld.

Ach. Wat zal het me eigenlijk een zorg zijn. Volgende week is Milly weer vergeten door de krantenlezers. Dan staan er in het AD weer andere namen en weer andere schreeuwende koppen.
Geplaatst op: Vrijdag 26 maart 2010 om 11:59 uur
1821772
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld