Schrikbarende toestanden in het onderwijs

(Uit: Haags Nieuwsblad, 12 oktober 2007)

De school van Junior had een boodschap doen uitgaan naar alle ouders/verzorgers met een uitnodiging om een ouderavond te bezoeken. Men zou ons daar op de hoogte stellen van de wijze waarop ons kroost zou worden aangepakt in havo 4. Nu zijn mevrouw Pasgeld en ik niet geheel vreemd in het Jeruzalem van het onderwijs. Maar gezien de alarmerende berichtgeving in de media over de teloorgang van datzelfde onderwijs besloten we er toch maar heen te gaan. Tamelijk bevooroordeeld. Dat moet worden gezegd. Maar eenmaal op die ouderavond werden onze grootste angsten toch nog ruimschoots overtroffen.

Wat een schrikbarende toestanden tegenwoordig op school.

Allereerst probeerde een meneer wiens functie me is ontschoten, maar het zal de rector wel zijn geweest, ons welkom te heten in de aula. Hij lardeerde zijn praatjes met grapjes van een dusdanig niveau dat ik de indruk kreeg dat je voor de ontwikkeling van je humor in ieder geval maar beter niet op die school terecht kon.
Daarna kwam er een mevrouw die alle havo 4 klassen coördineerde. Zij vertelde ons dingen die mij het ene oor in en het andere uitgingen. Ik waande mij weer als leerling in een klas en mijn blik gleed als vanouds naar het raam. Want achter dat raam riep de echte wereld.
Weer een andere functionaris hield ons voor, dat ongeoorloofd verzuim voortaan streng zou worden aangepakt. Reeds bij zes maal telaatkomen zou ons kroost voor de voeten van een leerplichtambtenaar worden gegooid. Waarna in gemeen overleg een aanslag op ons girosaldo zou worden gepland.

Iemand uit de zaal vroeg hoe het dan zat met de ongeoorloofde lesuitval op school. Maar daar wist men zo gauw geen antwoord op. Wel wist men mede te delen dat een onderzoek naar de lesuitval ophanden was en dat lesuitval nu eenmaal onverbrekelijk verbonden was met vergaderingen, buitenlandse reizen, griepgolven, doe-dagen, verlofdagen, wendagen en andere zinloze gewichtigdoenerij die volgens mij niets met het onderwijs te maken heeft, maar alles met de teloorgang daarvan.
Toen kwam er een lezing over allocatiesystematiek. De aula veerde op. Eindelijk iets boeiends maar niet heus, lange neus. Ja. Sorry hoor. Maar ik werd er melig van. De vigerende systematiek bleek het beleid weliswaar voldoende te ondersteunen maar was op onderscheidelijk terrein hoognodig aan reparatie toe. Nou. Dat we we dan alweer.

En toen, eindelijk, je houdt het niet voor mogelijk, kwam er iemand die het over de leerlingen zelf wilde hebben. Goddank. Want het was de ouders en/of verzorgers in de aula inmiddels geheel ontschoten dat er op een school ook nog leerlingen waren.

De leerlingen dus. Zij dienden zich te orienteren. Zij moesten profielen van zichzelf schetsen. Bij iedere nieuwe route werden zij terzijde gestaan door een computer met een help-knop. Spiegelbeeldopdrachten en vervolgopdrachten konden de leerlingen eveneens helpen bij het doorhakken van knopen. Medeleerlingen konden bijstaan met een feed-back-knop op de computer. Trajecten konden tijdens de meeloopdagen door de leerlingen in zelfwerkzaamheid worden verkend. Alles en iedereen behalve de leraren zelf bleken beschikbaar op de smalle weg naar zelfontplooiing.

Met stomheid geslagen verlieten mevrouw Pasgeld en ik de school. Want zo gaat dat tegenwoordig in het onderwijs. Wijs word je er niet meer van.

Geplaatst op: Zaterdag 13 oktober 2007 om 18:07 uur