Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Slakkensex

Onlangs zag ik tijdens een bijeenkomst van het Haags Milieucentrum een filmpje waarin slakken vleselijk tot elkander ingingen.
Het was een kort filmpje van ongeveer tien minuten maar het maakte een onvergetelijke indruk op me. De beide slakken waren ongeveer honderd keer uitvergroot en wiegden onder begeleiding van de magistrale muziek van Bizet als balletdansers om elkaar heen. Langzaam, zoals we van slakken gewend zijn, geraakten zij in een staat van opwinding en kwamen tot één vlees. Op elkaar. In elkaar. Erg duidelijk was het niet. Geen harde porno dus. Maar een beetje David Hamiltonachtig. Wazig inzoomen, suggestieve motoriek en aanstekelijke ritmiek. U kent dat wel. En daar bleef het zo’n beetje bij.

Aan het eind van de film werd ik bekropen door een gevoel dat ik bij de neus was genomen. Neuken slakken eigenlijk wel, dacht ik.
Een rare vraag trouwens. Gedurende mijn hele leven had ik daar nooit bij stilgestaan. Steeds had ik tot dan toe geleefd met het idee dat slakken eieren leggen of er andere, weinig opwindende gewoonten op na hielden om hun onreine begeerten uit te leven.
Op internet zocht ik het uit. Onder het lemma ‘neukende slakken’ vond ik maar liefst 106 resultaten! 106! Alleen al over slakken!
En dan hebben we het nog niet eens over neukende vogelbekdieren (54 resultaten), neukende wallabies (10), neukende pissebedden (10), neukende blauwbilgorgels (9) en neukende mieren (3160). Want reken maar dat de zucht naar vleselijk genot ook onder het andere gedierte groot is en dat je dat ook allemaal kan googelen.

Maar we hadden het over slakken. En wat blijkt het geval? Het liefdeleven van de mens, compleet met alle abberaties die je daarbij maar bedenken kan, zinkt in het niet vergeleken bij dat van de slak.
Zo zijn bijvoorbeeld moerasslakken en zoetwaterslakken ovovivipaar. Ovovivipaar? Wat is dat nou weer? Dat betekent, dat slakken in het lichaam hun bevruchte eieren uitbroeden. Dus voordat de eieren worden gelegd zijn die door het inwilligen van de begeerten van het vlees al uitgebroed. En wat voor begeerten! De meeste slakken zijn hermafrodiet. Ze zijn dus allemaal uitgerust met de slakkenequivalenten van wat je een leuter en een gleuf zou kunnen noemen.
Als slakken hun schaamte ontbloten teneinde elkander te bekennen zou je aldus in zekere zin kunnen spreken van gelijktijdig geslachtsverkeer in beide richtingen. Zeg nou zelf: daar steekt ons menselijk eenrichtingverkeer toch buitengewoon schraal bij af. En denk eens aan alle andere pluspunten: geen vooroordelen meer jegens de homofiele naasten. Geen onbegrip meer over de mysterieuze werking van elkanders pielemuis of flamoes. Geen overtrokken machogedoe of feminisme.
Maar er is meer! Zo blijkt dat slakken elkander, voordat ze zich overgeven aan de betovering der lusten, beschieten met een soort kalkpijltjes. Waar ze die zo gauw vandaan halen heb ik niet kunnen achterhalen maar er schijnt een bijzonder stimulerende werking van uit te gaan. Dat is uit het oogpunt van een zinnig denkend mens misschien wat eigenaardig. Maar als je bedenkt, dat het elkaar zachtjes in de oorlel bijten vanuit het oogpunt van de slak misschien ook weer heel idioot is, valt er misschien voor beide speciemen nog heel wat te leren.
Nu moet ik eerlijk zeggen, dat ik nog niet heel duidelijk voor ogen heb hoe mevrouw Pasgeld en ik elkaar in spannend ondergoed, voorafgaande aan de overgave van de begeerten van het vlees, vanachter de weerszijden van onze lits-jumeaux met pijl en boog bestoken. Aan de andere kant doen mensen wel gekkere dingen om hun onreine begeerten en onterende hartstochten tot een bevredigend eind te brengen.

Maar dan. Stel je even voor. Je bent een slak. En je hebt je zojuist bekend aan een ontzettend lieve andere slak (m+v). Het is mooi geweest. En je vleit je, al dan niet onder begeleiding van prachtige muziek van Bizet nog even lekker tegen elkaar aan om daarna, zacht van binnen en vol zoete nawee, in slaap te sukkelen.
Nee hoor. Niks daarvan. Eerst zal je nog een godsonmogelijk eind met je bevruchte ei naar ik weet niet waar moeten sjouwen. En die andere lieve slak ook. Elk een andere kant op. Eenzaam en alleen. Om de kans op overleving van de soort zo groot mogelijk te maken.

En zie elkaar dan nog maar eens terug te vinden in het hoge gras.
Geplaatst op: Vrijdag 23 juli 2010 om 10:05 uur
1821715
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld