Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Spanning en sensatie op het Dorpsplein

Ondanks alle corona-waan en waarheid gebeurt er van alles op ons Dorpsplein. Was het een paar weken geleden een spooktocht voor kinderen (waarover ik al eerder schreef), deze week is er op de avond voor kerst een lichtjestocht. Dorpsbewoners kunnen dan een zelfgekozen route door het dorp lopen langs extra verlichte en gedecoreerde voorramen.
Zelf heb ik daartoe alle kerstboomverlichting die mevrouw Pasgeld van 1975 tot op heden had aangeschaft voor de ramen gehangen. Honderden lampjes. Zodat je niet meer naar binnen maar ook niet meer naar buiten kunt kijken. Voorbijgangers dienen het aantal brandende lichtjes in te schatten en met hun naam en telefoonnummer in een schrift te noteren. Degene die het dichtste bij het juiste aantal komt krijgt een halve cent uit 1930 en een zilveren rijksdaalder uit 1961.

Bij een nòg enerverender voorval rond ons plein wil ik wel even wat langer stilstaan.
Dat zit zo: Rosanne en Mathijs wonen sinds een paar jaar met hun kinderen Tigo (4) en Boas (2) even verderop ook op het plein. Afgelopen zomer verbleven ze vaak op hun strandhuisje in Dishoek in Walcheren. Daar vond Tigo op een goeie dag een prachtig mooie steen. Zo eentje waar steeds opnieuw allerlei gekleurd gesteente tegenaan is gegroeid, u weet wel. Als je zo’n steen stevig oppakt prikt-ie in je handen.
Tigo is een fervent verzamelaar van mooie stenen. Dus nam hij hem mee naar huis waar hij terecht kwam bij z’n andere mooie stenen in de zandbak in de achtertuin.

Een paar weken geleden ontdekte hij, dat er wat van het aangekoekte gesteente was afgebroken. Waardoor er een stukje metaal met een reliëf van gleufjes zichtbaar werd. Dat liet hij trots aan z’n vader zien die onmiddellijk de politie belde.
Een handgranaat! Uit de tweede wereldoorlog! Ruim een half jaar mee gespeeld in de zandbak in de achtertuin!
Nog diezelfde dag verschenen er vier mannen van de mijnopruimingsdienst. Die legden een lange leiding aan naar het weiland achter het Dorpsplein. Met aan de ene kant, ver weg, de handgranaat in het gras. En aan de andere kant een knopje in de achtertuin bij de zandbak waar je op kon drukken.
Tigo, die een en ander uiteraard met grote belangstelling had gevolgd vroeg aan een van de mannen van de mijnopruimingsdienst waar dat allemaal goed voor was.
‘Dat moet je zelf maar eens onderzoeken’, was het antwoord terwijl hem het knopje in handen werd gegeven.
‘Druk er maar eens op’.
Dat wilde Tigo wel.
Hij drukte…., een doffe knal en een heleboel rook was het gevolg.
Voor hetzelfde geld was dat wat eerder gebeurd in de zandbak met Tigo en Boas erin.
 
Geplaatst op: Donderdag 24 december 2020 om 08:36 uur
1898688
bezoekers
© 2021 - Julius Pasgeld