Spooktocht voor vrouwen

Met ons pensioen in het vooruitzicht hebben mevrouw Pasgeld en ik enige jaren geleden alvast een huis gekocht in Zeeland. Met de bedoeling ons daar permanent te vestigen als het moment zich aandient.
Met enige regelmaat verblijven we dus nu in Zeeland en doen voorzichtige pogingen om daar ingeburgerd te raken. Dat is niet zo moeilijk, want het dorp waar wij ons willen vestigen telt nauwelijks 500 inwoners. Waarvan ongeveer de helft import, die de rust zoekt. En de andere helft Zeeuws, die die rust al heeft.
In het kader van het inburgeringsproces bezochten we een dorpsraadvergadering. En ook mochten wij een kraampje met oude boeken bemannen tijdens de jaarlijkse rommelmarkt. Maar ons dorp biedt meer. Veel meer.
Om u een indruk te geven van wat er zoal aan de hand is doe ik u hierbij de agenda van maart tot juli 2009:

Maart: Spooktocht voor vrouwen.
April: Wielerronde, dorpsraadvergadering, koninginnedag.
Mei: Openstelling tractormuseum, Meidoornloop, Snoepzakloop, een reisje voor de vrouwengroep naar Brussel en een ophaalavond voor de rommelmarktspullen.
Juni: Dorpsraadvergadering, boeken-, kunst- en curiosamarkt, Schaapscheerdersfeest.
Juli: Rommelmarkt, Pastorale au Parvis. Dat is een ingetogen (jawel) muziekfestival op het Dorpsplein.

En dat in een dorp met 500 inwoners! En dan ook nog eens te bedenken, dat in de lijst nog niet eens de SRV-wagen is opgenomen die iedere dinsdag en zaterdag luid toeterend door het dorp rijdt! En dat er de hele zomer door knapzakwandeltochten worden georganiseerd vanuit de uitspanning Jikkemiene die wordt gerund door geestelijk gehandicapten! Noem alstublieft één reden waarom wij niet uit Den Haag zouden vertrekken!

Dat met die spooktocht voor vrouwen intrigeerde ons wel. Helaas waren wij in Den Haag toen die plaatsvond.
‘Wat voor attracties zouden die vrouwen onderweg tegengekomen zijn?’, vroeg ik mevrouw Pasgeld. Maar daar had ze geen idee van.
‘Misschien wel allemaal kerels die ineens achter een boom vandaan sprongen en hun regenjas opendeden om hun tokeledokus te laten zien’, zei ik. Ja. Je weet maar nooit wat ze daar in Zeeland ineens aan amusement hebben ontwikkeld. Maar dat vond mevrouw Pasgeld onwaarschijnlijk. ‘Dat met zo’n regenjas is niet echt eng’, zei ze.
‘Maar wat vinden vrouwen dan wel eng?’, vroeg ik. Want na 65 jaar omgang met vrouwen had ik nog steeds geen idee wat vrouwen eng vonden.
‘Nou’, zei ze. Dat je ineens ergens vreselijk van moet schrikken’.
Dus sloop ik stilletjes de badkamer in toen ze onder de douche stond en brulde vlak bij het douchegordijn heel hard: ‘Bhoeaarch!’. Mevrouw Pasgeld schrok zich een ongeluk.
‘Nou’, zei ik. ‘Heb jij dan nu toch ook een beetje een spooktocht voor vrouwen gehad. En daar heb je niet eens twee euro vijftig intekengeld voor hoeven te betalen.’ Maar toen haar reactie uiteindelijk doorkwam, kreeg ik niet de indruk dat ik concurerend bezig was geweest met de 0riginele Zeeuwse spooktocht.

Toch blijven er meer dan voldoende activiteiten over waar we wél samen van kunnen genieten in Zeeland.

Geplaatst op: Vrijdag 27 maart 2009 om 08:30 uur