Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Steeds meer regeltjes

Het aantal wetten en regeltjes is in Nederland de afgelopen 10 jaar met ruim 11 procent gestegen. Er kwamen in die tijd zo’n 1000 nieuwe regels bij.
Dat belooft wat.
Straks zijn onze kleinkinderen dankzij al die regeltjes voornamelijk nog horig aan hun bedrijfsleiding. En lijfeigene van Vadertje Staat.
Terug naar de Middeleeuwen.

Deze maand kreeg ik van de Belastingdienst voor het eerst van mijn leven een voorlopige aanslag over het komende jaar 2019. Een jaar dat nog nauwelijks is begonnen! En nu al vragen ze me om alvast belasting te betalen over mijn vermoedelijke inkomen over dat hele jaar. Alvast belasting betalen over geld dat je nog niet eens verdiend hebt! Ze lijken wel achterlijk.

Dat er in een beschaafd land belasting moet worden geheven is duidelijk. Daar kunnen allemaal nuttige dingen van worden gedaan. Waar iedereen baat bij heeft. Dat begrijpt een kind.
Maar van die belastingen worden ook allerlei dingen geregeld waar niemand om heeft gevraagd.
Voorbeeld: subsidies voor uitbreiding van luchthavens, uitbreiding van infrastructuur, uitbreiding van het wegennet. Meer vliegtuigen. Meer vrachtauto’s. Meer milieuvervuiling.
En ik ondertussen, uit naam van datzelfde milieu, steeds maar weer die nietjes uit de theezakjes halen om die bij het restafval te doen. Steeds maar weer de gebruikte theeblaadjes uit die theezakjes bij het GFT-afval te doen. En bij voortduring de lege theezakje zelf in de papiercontainer te gooien.

Regels, regels en nog eens regels.
Ik hoef het er met u, als weldenkende, kritische deelnemer aan de samenleving, vast niet over te hebben dat het instellen van regels alleen maar kan leiden tot nóg meer regels.
Want al die uitzonderingen op de regels moeten immers ook weer worden geregeld.
Hoe? Met nieuwe regels natuurlijk. Die ook weer uitzonderingen kennen.

Straks allemaal verplicht een helm op. Op de fiets. Op de e-bike, Achter de rollator. Op de snorscooter. In het Stint-karretje. Behalve daar waar uitzonderingen gelden. In rustige gebieden bijvoorbeeld. Of voor bepaalde leeftijdsgroepen. Daar geldt de regel dat dat dan ineens weer niet hoeft.
Straks ook allemaal regels die ons voorschrijven op welke straathoeken bij warm weer wél of geen opblaasbare kinderbadjes neergezet mogen worden.

Nog even en dan is álles, maar dan ook álles geregeld. Tot het aantal keren dat ik van dezelfde zakdoek gebruik mag maken om mijn neus te snuiten.
Wat blijft er op die manier in hemelsnaam nog over van het leven zelve? Ik bedoel het leven dat we eigenlijk zo graag zèlf hadden willen leiden.

En nu zwijg ik nog maar van de zaken die verkeerd worden geregeld.
Zo ging de koopkracht er een paar maanden geleden op vóóruit. Hoera, hoera. Totdat onlangs bleek, dat er bij de berekening daarvan wat foutjes waren gemaakt. Nee. De koopkracht ging er bij nader inzien toch op achteruit.. Ach. Niet zo erg. Eigenlijk betrof het hier alleen maar foutjes die goedbetaalde leden van commissies, werkgroepen, raden van bestuur, overheidsdiensten en andere instellingen die met regeltjes bezig zijn, hadden gemaakt.
Begrijpt u wel? Nou, ik niet. Ik begrijp er geen reet van. En dat ligt ongetwijfeld alweer alleen maar aan mezelf.

Tjonge, jonge. Wat ben ik aan het mopperen in deze column. Ik zou me moeten schamen.
Want de zon scheen de afgelopen weken juist zo uitbundig.
Zonneschijn. Een van de laatste, resterende verschijnselen die gelukkig nog steeds niet kunnen worden geregeld.
 
Geplaatst op: Donderdag 28 februari 2019 om 08:09 uur
1525015
bezoekers
© 2019 - Julius Pasgeld