Straatrovers in Den Haag

Een week geleden stond het volgende in de krant:

‘DEN HAAG -Een 11-jarige jongen uit Den Haag is maandagmiddag aangehouden in de Malakkastraat nadat hij daar een 14-jarige plaatsgenoot had beroofd. Het slachtoffer werd door de verdachte en twee vriendjes belaagd en gedwongen zijn mobiele telefoon af te staan. Omstanders grepen in en konden een van de jonge straatrovers aanhouden en even later aan de politie overdragen. De politie is nog op zoek naar de twee medeverdachten van de 11-jarige.’

Verbijstering was mijn deel toen ik het las.
Niet vanwege de gebeurtenis zelf. Onze Lieve Heer weet, wat wij vroeger zelf uithaalden toen we klein waren. We pikten guldens uit de portemonnee van onze moeder. We dwongen elkaar Dick Bossen af te geven onder bedreiging met de meest verschrikkelijke taal. We verkochten het tennisracket van onze oudere zuster zonder dat zij er vanaf wist.
Het is allemaal weer goed gekomen dankzij begrip en een straffe opvoeding.
Wat me ontstelde betrof de taal die in het krantenartikel werd gebruikt. Straatrovers! Aanhouding! Omstanders die ingrijpen! Medeverdachten! Overdracht aan de poltie! Beroving! Slachtoffers!
Alstublieft! Alsof het Holleeder himself betreft!
Kunnen we wel. Met z’n allen tegen zo’n jochie van elf!
Als het zo doorgaat met het exploiteren van onze angsten over de ruggen van de nieuwe generatie krijgen we straks inderdaad een lichting van echte straatrovers.
Weten we eigenlijk nog wel wat echte straatrovers zijn? Dat zijn volwassen kerels die beroepshalve en bij voortduring mensen van hun waardevolle spullen beroven, ze daarna de hersens inslaan, of kermend in de goot werpen. Dàt zijn straatrovers. Maar toch geen jongetjes van elf jaar die bij elkaar dingen afpakken omdat ze nog niet voldoende is bijgebracht dat je zoiets om diverse uiteenlopende redenen nou eenmaal niet doet.
Nog even en we kunnen het volgende bericht in de krant tegemoet zien:

‘DEN HAAG – Naar pas nu bekend is geworden werd vorige week een nietsontziende milieucrimineel in de kraag gevat. Hij had in het bijzijn van een vrouw diverse afvalstoffen gedeponeerd op diverse, daarvoor niet aangewezen plaatsen. De stank die daarmee gepaard ging bleek ondragelijk. Toen de jonge vrouw hem op zijn recidivistisch gedrag wilde wijzen kreeg zij een onbeschofte mond terug en ging de onverlaat door met zijn niets-ontziende activiteiten tot het niet meer te harden was en de vrouw moest vluchten. De gewaarschuwde politie had vervolgens de grootste moeite om de dader in te rekenen en naar het bureau te brengen waar hij inmiddels in een cel is ondergebracht in afwachting van nader verhoor.’

Over tien jaar staan dergelijke berichten in de krant als het zo doorgaat. En dan gaat het over babies die nog niet geheel zindelijk is en bij gebrek aan adequate woordenschat en spierbeheersing hun emoties en andere zaken bij tijd en wijlen de vrije loop moeten laten.

Kinderen de schild geven. Opdat we onze eigen angsten en onvermogens nier onder ogen hoeven te zien.
En weer treft het de zwaksten in de samenleving.

Geplaatst op: Vrijdag 1 december 2006 om 11:28 uur