TNT

Vroeger was heus niet alles beter. Maar zolangzamerhand wel bijna alles. Neem de post bijvoorbeeld. Ik kan me de tijd nog herinneren, dat de post twee keer per dag werd bezorgd. En daar kon je dan ook van op aan. Zoals je vroeger op veel meer dingen aan kon dan nu. Ja. Ik weet het. Ik ben een bemoeizuchtige, ouwe mopperpot. Maar mag het even? Veertig jaar geleden kwam de postbode bij ons thuis steevast om 8.30 uur en om 12.30 uur. Een enkele keer zat hij er wel eens vijf minuten naast maar verder kon je de klok op hem gelijk zetten. Ik herinner me nog de dag, dat de post drie kwartier later werd gebracht dan gewoonlijk. De dag van te voren had de PTT (dat heette toen nog zo en iedereen wist wat PTT betekende: Post Telefoon Telegraaf) een schrijven doen rondgaan waarin de vertraging werd aangekondigd. Heel fatsoenlijk. Met excuses erbij. In verband met een reorganisatie of iets dergelijks werden we schriftelijk door de PTT gewaarschuwd dat de post de volgende dag drie kwartier later bezorgd zou worden.

Kom daar nu eens om. Dan weer om half elf, dan weer om drie uur ’s middags. En ze generen zich echt niet om de post na vijven in je bus te gooien. Vooral zaterdag. Net zoals het ze uitkomt. Als er een druppeltje water uit de lucht dreigt te vallen kan je er donder op zeggen dat de post drie uur later in je bus valt dan anders. Als de postbode diarree heeft spaart hij de post op tot de volgende dag. Die indruk krijg ik tenminste.

Mevrouw Pasgeld zet mijn koffie naast mijn laptop, leest toevallig even over mijn schouder mee en vraagt of ik nu genoeg heb gemopperd.

Nee. Nog lang niet.

Van de week viel er een brief in de bus.
‘TGP Post heet voortaan TNT Post, stond er met grote letters in die brief. Ik dacht TPG-Post? Dat is toch die moderne concurrent van KPN? Want ik was met mijn domme hoofd blijven steken bij de KPN. En daarvan wist ik zelfs nog de betekenis. KPN betekende: Koninklijke Posterijen Nederland. Maar KPN was dus in een onbewaakt moment vervangen door TPG. God alleen weet wat dat betekent. En TPG nu weer door TNT, zo stond er in die brief. En verder een heel verhaal over een huisstijl in een oranje kleur. Had dat met voetballen te maken? Werden de postbodes in het vervolg betaald door het koningshuis? Ik was er na het lezen van dat briefje niet veel wijzer op geworden. Toen dacht ik ineens: nou, als TPG Post vanaf nu TNT Post heet is dat een mooie gelegenheid om in die brief voor eens en vooral aan iedereen duidelijk te maken waar die letters TNT nou eigenlijk voor staan. Ja toch? Maar hoe ik ook zocht, het stond nergens. Ik heb het nog aan deze en gene gevraagd. Maar niemand schijnt het te weten. Zover zijn we nu al gezonken. Dat niemand weet hoe het bedrijf heet, dat dagelijks de post rondbrengt.

Toch was er een lichtpuntje. In de brief zat een oranje envelopje bijgesloten met een voorgedrukte postzegel van 39 eurocent erop. ‘Om te wennen aan onze nieuwe kleur mag u eenmalig gratis post versturen naar elk adres in Nederland. Gebruikt u daarvoor de oranje envelop bij deze brief. De envelop is alvast gefrankeerd met een speciale postzegel’. Zo, dacht ik. Die jongens pakken eventjes uit! Negenendertig eurocent! Met zes miljoen huisadressen in Nederland is dat bij elkaar maar liefst 2,3 miljoen euro. Oke. Op drie miljoen adressen vergeten ze gebruik te maken van die envelop. Op twee miljoen adressen is de toenemende eenzaamheid zo groot dat ze daar niemand hebben om zo’n envelop naar toe te sturen. Anderhalf miljoen mensen in Nederland kunnen niet eens een brief schrijven. Blijven er min een half miljoen adressen over die gebruik maken van het meer dan riante aanbod om gratis een envelopje te sturen.
Ik dacht: ik doe het. Ik ga dat envelopje naar iemand sturen. Mijn minnares in Stadskanaal kwam in aanmerking. Ik schreef haar adres en de afzender op de envelop en deed het oranje envelopje op de bus.

Drie dagen later belde ze op. Waarom ik er geen brief in had gedaan, vroeg ze.
‘Stom, stom, stom’, zei ik. ‘Door al die consternatie helemaal vergeten!’

Geplaatst op: Vrijdag 20 oktober 2006 om 17:25 uur