Uit de goocheldoos van Rabin Baldewsingh

Wethouder Rabin Baldewsingh (PvdA, burgerschap, leefbaarheid) is een ijdele man met prachtige verhalen. Als je hem hoort raak je diep onder de indruk van zijn betrokkenheid en zijn intense medeleven met de burger. Eindelijk eens iemand waar Den Haag al jaren op zat te wachten. Eindelijk eens een wethouder die je het gevoel geeft dat niet Den Haag, maar de inwoners van Den Haag, opgestoten zullen worden in de vaart der volkeren.
Na nog een paar keer goed luisteren vind je z’n mooie praatjes nog steeds prachtig maar vraag je je af of hij misschien toch een iets te grote wissel op de toekomst trekt met zijn verbazingwekkende beloften. En tenslotte weet je het zeker: hij belazert de kluit waar je bijstaat.
Ik noem een paar voorbeelden:
Begin 2007 zei Baldwesingh: ‘Voor iedere boom die in Den Haag tegen de vlakte gaat komt er een nieuwe in de plaats.’ Dat is mooi, denk je dan als Hagenaar. Dat is fantastisch. Wat een geluk dat ik in zo’n stad met zo’n wethouder mag wonen. Op 1 april 2008 was er namelijk een terugplantachterstand van 4632 bomen. Op 1 januari 2009 is die achterstand opgelopen tot pakweg 6000 bomen.
Begin 2009 zegt Baldewsingh: tot april van dit jaar zullen er 1000 bomen worden bijgeplant en daarna (?) nog 3400 bomen. Dat maakt samen 4400 bomen.
De conclusie is duidelijk: Baldewsingh heeft de Hagenaars bij de neus genomen. In twee jaar tijd moffelde hij 1600 bomen weg. Uit piëteit zwijgen we dan nog over die 1500 bomen die in 2009 tegen de vlakte zijn gegaan en nog zullen gaan. En waarvan men de cijfers gemakshalve nog in de boezem van de voorzienigheid verschuilt. Baldeswingh compenseert zijn wanbeleid met dappere woorden als: ‘verbetering van groenbeleving’, ‘minder bomen maar wel op betere plekken’ en ‘fraaiere bomen’. Bij al die mooie woorden krijgen de plekken waar in 2009 nog geen bomen zijn geplant ook nog eens een bordje met de tekst: ‘Hier komt een boom’. Echt waar. Een ironischer actie voor het Haagse bomenbeleid had zelfs ik niet kunnen bedenken.

Een tweede voorbeeld. Op het Zuiderstrand van Scheveningen surfen sinds jaar en dag allerlei surfers tot volle tevredenheid van vriend en vijand. Hè, hè, denk je dan. Eindelijk eens iets in Den Haag tot volle tevredenheid van iedereen. Maar nee. Wethouder Baldewsingh meent dat al dat gesurf wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn en pleit voor een surfverbod ter plekke. Niet dat er daar ooit een ongeluk is gebeurd. ‘Maar wat betreft de veiligheid van mensen moet je geen grote risico’s nemen’, meent Baldewsingh. Hoezo geen voeling met de werkelijkheid? Hoezo bemoeizucht?

En dat brengt me op het laatste voorbeeld:
Wethouder Baldewsingh wil een onderzoek naar de onvrede, die de Hagenaars hebben over de wijze waarop het college van b en w omgaat met de bewoners.
Waarom een onderzoek, meneer Baldeswingh?
Hoopt u nog steeds dat u het geweldig doet?
En hebt u daar een onderzoek voor nodig?
Omdat u anders in de toekomst wellicht helemaal in uw eentje moet gaan vinden dat u het geweldig doet?
Een onderzoek? Best.
Maar dan graag een onderzoek naar de gevaren van het langdurig zitten op een wethouderszetel.

Geplaatst op: Vrijdag 6 maart 2009 om 11:22 uur