Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Uit het vergis- en vergeetschrift

Vanwege mijn leeftijd (77) vergis ik me steeds vaker en vergeet ik veel meer dan vroeger.
Om niet te vergeten waarin ik me tegenwoordig allemaal vergis en wat ik allemaal vergeet, heb ik een vergis- en vergeetschrift aangelegd.
Daarin noteer ik zorgvuldig waarin ik me vergis en wat ik allemaal vergeet.
Een bloemlezing uit dat schrift kan u wellicht tot lering en vermaak dienen.

-Mijn schoenen zijn zwart. Mijn mijn sokken en sloffen ook. Wellicht ligt het daaraan, dat ik nu al vier keer heb geprobeert mijn schoenen aan te doen terwijl ik mijn pantoffels nog aanhad.

-Onlangs was ik mijn huissleutels kwijt. Urenlang heb ik gezocht. Zonder succes. Tot ik ineens werd getroffen door de pijlen van God’s genade. Drie dagen geleden had ik immers midden in de nacht in mijn kamerjas de vuilcontainer buiten gezet. Zou ik toen….?
Een run naar de slaapkamer bracht de oplossing. Ja hoor. Ze zaten inderdaad in een van de zakken van mijn kamerjas.

-Het geschiedde nu al vier maal dat ik na het douchen eerst mijn rechterbeen afdroogde, daarna mijn linkerbeen en toen weer mijn rechterbeen. Domweg omdat ik vergeten was dat ik dat been al had afgedroogd. Hoe ik weet dat ik dat nu al vier keer vergeten ben? Ja. Hoor eens. Dat is me even ontschoten.

-Ruim een jaar geleden was ik m’n bril al eens kwijtgeraakt. Na de jaarlijkse rommelmarkt blijft er altijd veel vuil over. Dat gooien we dan met z’n allen met een zwaai de vuilnisauto in. Bij een van die zwaaien was het koordje van mijn bril achter het voorwerp blijven hangen dat ik met veel vuur en verve in die vuilnisauto zwaaide. De chauffeur heeft de pletrol nog stilgezet en hielp met het zoeken tussen de rotzooi. Tevergeefs. Bril kwijt. Voorgoed.
Laatst was het weer een zover. Nieuwe bril. Ook kwijt. Gezocht dat het een aard had. Op de gekste plekken. In de zak van m’n kamerjas ook natuurlijk. Nergens een bril.
Totdat ik de volgende ochtend mijn kommetje Brinta in de magnetron zette om op te warmen. Drie keer raden wat daar in de magnetron lag.

-En vorige week bij de Jumbo. Bij het afrekenen van de boodschappen kijk ik toevallig mee op het scherm van de cassiëre. Wat lees ik: ‘Jumbo katenspek room’, ‘Jumbo kiprol kerrie’en ‘Jumbo kiprol roomkaas’. Ter waarde van 5 euro.
‘Dat heb ik helemaal niet gekocht’, deelde ik de cassiëre op enigszins verwijtende toon mee. ‘Ik ben vandaag trouwens niet eens in de buurt van de vlees- en kaasschappen geweest. Dat moet een foutje zijn’.
De cassiëre keek bezorgd op het scherm en verwijderde na enig denken de betreffende boodschappen van de rekening. Opgelucht haalde ik adem. En ging met m’n klacht naar de balie om die aldaar te deponeren. Ja. Dat is me ook wat. Als je even niet kijkt voegen ze bij het afrekenen zomaar boodschappen toe die je niet eens gekocht hebt. En ik zal heus de enige niet zijn.
Weer thuis vertelde ik mevrouw Pasgeld in kleuren en geuren mijn belevenissen. Mevrouw Pasgeld bestudeerde de kassabon waar alles opstond zorgvuldig, vergeleek die met een kassabon van een vorige keer en sprak:
‘Die drie produkten waar het om gaat zijn tapas-porties. Je eet al sinds jaar en dag een bakje tapas bij je borrel. Zo heet dat spek en die kip: ‘tapas’. En dat heb je wel degelijk gekocht.
Ja. Hallo. Wist ik veel. Trouwens hoe had ik dat moeten weten? Niemand vertelt me zoiets.
Deemoedig heb ik de volgende dag aan de balie van de Jumbo mijn excuses aangeboden en bij wijze van excuus verteld dat ik oud aan het worden ben. Die vijf euro, die van de bon waren geschrapt, heb ik alsnog voldaan.

Ik denk, dat het ongeveer zo gaat als hierboven: oud worden.
Bij mij in ieder geval wel.
 
Geplaatst op: Donderdag 17 december 2020 om 08:30 uur
1898686
bezoekers
© 2021 - Julius Pasgeld