Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Uitstervende menselijke vermogens

Stel je voor, dat de razendsnelle ontwikkeling van de moderne techniek was uitgebleven. Dat we onszelf hadden moeten ontwikkelen in plaats van ons lijdzaam te schurken in de gemakken van die moderne techniek.
Dan hadden we een heleboel menselijke vermogens verder kunnen ontwikkelen.
Uitstervende menselijke vermogens. Ik noem er een paar. Er moeten er natuurlijk veel meer zijn geweest. Maar die ben ik vergeten.

●Uit jezelf nauwkeurig weten waar de windstreken zich bevinden. Oriëntatievermogen dus. Uit jezelf de weg kunnen vinden. Nooit meer verdwalen. Ooit aangeboren. Dank zij de ontwikkeling van kaarten, plattegronden en vooral de Tom Tom raken we echter steeds meer van het padje af en dus steeds minder zelfverzekerd.

●Hoofdrekenen.
Dankzij bekwame leermeesters bleek het uit het hoofd rekenen generatie op generatie steeds beter te gaan. Want deze kunst, die thans alleen nog maar voor genieën is weggelegd, bleek eveneens genetisch overdraagbaar waardoor de mensheid er steeds bekwamer in werd. De komst van de zakjapanner in de vorige eeuw maakte daar abrubt een eind aan. Knopjes indrukken bleek gemakkelijker.

●Uit je hoofd het weer voorspellen vanuit de weersituatie van de afgelopen dagen.
Sommige oudere boeren schijnen het nog steeds vrijwel feilloos te kunnen. Maar de jongere generatie kijkt kennelijk niet meer regelmatig op naar het zwerk. En raadpleegt liever de via de techniek ontworpen weervoorspellingen die nu via de media worden verspreid. En die ook niet altijd even feilloos zijn.

●Tijdsbesef.
Tot op de seconde nauwkeurig levert de techniek tegenwoordig de tijd bij ons af.
Klokken, horloges, wekkers, smartphones laten nergens meer een misverstand over bestaan. Zodat oefening in de inschatting van tijd en tijdsduur thans nergens meer voor nodig.
Toch konden de mensen dat vroeger zelf. Ze hadden ergens een gevoel voor vergankelijkheid en het verstrijken van de tijd zonder steeds op een klok te hoeven kijken. Ze konden zichzelf zelfs ’s ochtends op een bepaalde tijd wakker laten worden zonder wekker. En leerden dat ook op andere tijdstippen steeds beter. Totdat….Nou ja. Vul maar weer in.

●Een tweede stem op gevoel zingen.
Vroeger zong iederéén dat het een aard had. En ontwikkelde daarmee z’n eigen muzikaliteit. Hetgeen niet zelden leidde tot intuïtief zuiver gezang in diverse eigen toonaarden. Thans zet men liever geluidsmechanieken aan om dikwijls twijfelachtige roonaarden van anderen tot zich te laten komen. Resultaat: weer een uitstervend menselijk vermogen.

●Intuïtie. Instinct.
Vraag aan de kinderen van nu wat intuïtie is en ze kijken je aan of je gek bent (of oud). Maar hoe moeten die kinderen straks beslissingen nemen waarvan ze de gevolgen niet geheel kunnen overzien? Vroeger raadpleegden de mensen hun intuïtie in dergelijke gevallen. En leerden dat door vallen en opstaan steeds beter te doen. Maar de toegankelijkheid van dergelijke vermogens lijkt sterk verminderd sinds de techniek ons alle tijd ontneemt om ergens stil bij te staan. Zodat we de ingewikkelde routes naar die wonderlijke grotten van onze intuïtie en ons instinct nooit meer in alle rust kunnen verkennen.

Ik schrijf het allemaal maar op. Anders weten we straks niet eens meer dat we vroeger veel meer konden dan nu.
 
Geplaatst op: Donderdag 19 september 2019 om 08:58 uur
1649853
bezoekers
© 2019 - Julius Pasgeld