Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Vaagtaal? Of gewoon zeggen wat je bedoelt.

Vroeger zei men gewoon wat men bedoelde. Met eenvoudige woorden die door iedereen begrepen werden. Dat spaarde niet alleen tijd. Maar ook geld en ergernis.
Dat is nu wel anders.

Ik wil best wat voorbeelden geven van de taal waarmee men zich tegenwoordig tracht staande te houden. Maar dan moet u mij niet kwalijk nemen dat ik mijzelf wel eerst even contextueel integreer. Begrijpt u wel? Want alvorens ik de dialoog met u aanga moet ik natuurlijk wel eerst zelf in mijn kracht staan. Want pas dan wordt het ook een kadootje voor mezelf.
Hoe ik dat denk aan te pakken? Eerst dacht ik aan een soort soul-shooting retreat. Daardoor raak je wat meer gecentered en geaard. Maar toen ik daarover na ging denken dacht ik toch: Nee, liever niet, want gedurende dat proces loop je toch mooi de kans dat je kracht wordt ingebed in zachtheid. En dat moeten we natuurlijk niet hebben. Als je echt wil inschieten op al die uitdagingen kies ik toch liever voor een andere aanvliegroute.
Welke dan? Ik voel er, als ik eerlijk mag zijn, toch meer voor om zèlf mijn eigenaarschap te tonen. Want als je je door een willekeurige strateeg zomaar opnieuw laat bestraten gaat er toch iets in je beleving kantelen. Vind ik. En dan moet je je onvoltooide transitie-urgentie weer helemaal opnieuw in reflectiesessies, feedbackrondes en consultatie-dialogen implementeren en optimaliseren. Om die vervolgens af te zetten tegen je eigen doelen teneinde ze uiteindelijk te laten ondersteunen door schriftelijke vastlegging. Ja toch?

Ik hoop, dat ik zo duidelijk ben. En anders hebben we nog een hiaat te vullen, zou ik zeggen. Kan ik u misschien een podium aanbieden om kennis met u te delen? Of vindt u dit allemaal maar loze managementpraat?
Van wie dan?
Van clustermanagers? Van productgroepmanagers? Van programmamanagers? Van projectmanagers? Van informatiemanagers? Van deliverymanagers? Van customermanagers?
Nee. Als het om prietpraat of andere weeffoutjes in het systeem gaat denk ik eerder aan een interim-coach, een scrum-master of een andere frisdenker die me zou kunnen transformeren tot sluitstuk van een meeromvattend proces. Pas dan is er sprake van een win-winsituatie en kan iedereen weer meezoeken naar een nieuw perspectief als sluitstuk van een doordachte mix van contentaanbod. Niet alleen gericht op verbetering van de kwaliteit. Maar natuurlijk ook op het faciliteren van flexplekken teneinde te kunnen herpakken waar het gaat om een serieuze wake-upcall.

En zoniet? Dan gaan de hakken nog verder in het zand, voorspel ik u. Dat dillemma zie ik heus ook wel. Dat ontken ik niet. Maar toch blijf ik erbij dat er meerdere antwoorden mogelijk zijn. Hoewel dat bij u misschien wel heel anders wordt beleefd. Ik blijf u echter vragen onverminderd vertrouwen te hebben in de wijze waarop ik mijn co-creatieve veranderopgave opschaal naar een hogere comfortzone. Zou u dat kunnen opbrengen? Graag.
Dan kunnen we samen bevlogen, transparant en betrokken in een ongedwongen setting sturen op de output alvorens een en ander af te kaarten.
En mocht u toch nog klem zitten in uw focus kan ik, als eigenaar van het leerproces, uw vertrouwen vast wel weer terugwinnen met een andere speerpuntoverstijgende actie.

Wat ben ik toch blij, dat ik aan het eind van mijn loopbaan ben. Dat ik niet meer afhankelijk ben van een baas, bedoel ik. Dat ik geen vaagtaal meer hoef uit te slaan als ik indruk wil maken, bedoel ik. Dat ik gewoon zelf mag zeggen wat ik bedoel, bedoel ik.
 
Geplaatst op: Donderdag 2 november 2017 om 07:47 uur
1294756
bezoekers
© 2017 - Julius Pasgeld