Verplicht naar de ouderavond

Ik wil niet zeggen dat vroeger alles beter was. Maar toch wel bijna alles. Neem nu het contact tussen ouders en school.
Als er vroeger iets was met een leerling dan bezocht de leerkracht het gezin thuis en kon er, tijdens het gesprek dat dan volgde, veel opvoedkundige narigheid geheel op maat worden opgelost.

Zo ging de vermaarde opvoeder Theo Thijsse nota bene tijdens schooltijd met z’n hele klas even langs bij de moeder van Garres de Veer nadat Garres zich een paar dagen niet op school had laten zien. De klas wacht beneden op de stoep netjes in de rij als Thijssen de trap naar de bovenwoning op loopt.
Het blijkt dat Garres bang is om naar school te gaan. Bovendien wordt hij, zo zouden we tegenwoordig zeggen, affectief verwaarloosd door zijn alleenstaande moeder.
‘Pak je pet en ga beneden in je rij staan”, zegt Thijssen, alsof hij op school is.
‘Ja’, schreeuwt de moeder van Garris, “net of-ie dat doen zal’.
Maar Garres staat op, pakt zijn pet en sluipt zwijgend de trap af.
‘Hij doet het!’, zegt de moeder verbaasd, en ze gaat naar het raam, schuift het op, en buigt zich voorover om uit te kijken. ‘Hij staat zo maar kalm in de rij’.

Maar ja. Dat was vijfenzeventig jaar geleden. Dat was nog in een tijd dat de rijksoverheid het gezag van de leraar nog niet had aangetast met verstikkende regels en adembenemende loonsverlagingen.
Veertig jaar geleden stond ikzelf voor de klas. Toen was het gebruikelijk dat de leerkracht de ouders van alle kinderen uit de klas ten minste een keer per jaar thuis bezocht. Dat had veel voordelen. Je kon dan zien uit wat voor milieu de leerling kwam en daar rekening mee houden tijdens de lessen. Je kon de persoonlijke problemen en moeilijkheden van de leerling op je gemak in een, voor de ouders vertrouwde omgeving, aan de orde stellen. En als er geen problemen waren, wat dikwijls het geval was, was je gauw weer thuis. En, laten we eerlijk zijn, met 40 huisbezoeken per jaar was dat ook wel eens prettig.

Gisteren las ik in de krant dat het PvdA-kamerlid Angelien Eijsink ouders met schoolgaande kinderen wil verplichten de ouderavonden op school bij te wonen.
Dat mens lijkt wel niet wijs.
Er zijn gelukkig nog veel normale kinderen die het heel goed kunnen stellen zonder verplichte contacten tussen school en huis.
En los daarvan: Een beetje school organiseert toch al gauw zo’n drie ouderavonden per jaar. Moeten al die ouders dan al die avonden al dat oeverloze geleuter over het onderwijs aanhoren dat vandaag ze dag zo in de mode is? Waarom ze het juist op die ene school zo voortreffelijk doen? Waarom de methodes, de organisatie, de oekazes, de didactiek, de bijzondere aandacht voor het kind, de noodzaak van een wat strenger regime, de noodzaak van een sfeer van goed vertrouwen, en noem maar op, juist op die ene school net een ietsje beter is dan op die andere school? Al dat gelul vindt dan ook nog plaats in geheimzinnige pedagogische jargon dat er op neer komt dat anderen het vuile werk maar moeten opknappen. Iedereen speelt elkaar het balletje toe. De ouders. De leerkrachten. Schoolcontactpersonen. Speciale docenten. Naschoolse begeleiders. De Regering. De oudercommissie. Sponsors uit het bedrijfsleven. En tenslotte moeten de leerlingen het toch zelf maar uitzoeken. Dat doet het al decennia lang erg goed. Want dat is goed voor hun ontwikkeling tot zelfverantwoordelijk, zelfbepalend persoon in de samenleving.
Maar bij problemen is het kennelijk te moeilijk om even een persoonlijke afspraak te maken als er iets mis lijkt te gaan met een leerling.

Verplichte ouderavonden op scholen voor ouders met schoolgaande kinderen! Nog even en er zijn verplichte automobilistenavonden in garages voor mensen met een auto.
Verplichte rekeningnummerhoudersavonden (28 letters) op bankinstellingen voor mensen met een bankrekening.
En verplichte hondenbezittersavonden in parken voor mensen met een hond.
Want als je het niet verplicht stelt komt het immers nooit meer goed!
Eigenlijk, eigenlijk zouden alle Nederlanders eens verplicht bij het kamerlid Angelien Eijsink langs moeten gaan.
Om haar te vragen wat er eigenlijk met háár aan de hand is.

Geplaatst op: Zaterdag 17 juni 2006 om 12:58 uur