Voorspelling

Mijn allereerste mobieltje was voorzien van toetsen waarop, behalve cijfers, ook de woorden: ‘menu’, ‘ok’ en ‘no’ stonden. Latere uitvoeringen hadden die toetsen niet meer. Er stonden alleen nog maar streepjes, pijltjes en andere onbegrijpelijkheden op. Het was natuurlijk een kleine moeite geweest om de gebruiksaanwijzing van die moderne mobieltjes even uit mijn hoofd te leren. Dan had ik er in één moeite door ook mee kunnen fotograferen, mijn neusharen mee kunnen knippen en mijn vetgehalte op af kunnen lezen. Maar ik had al een fototoestel. En bovendien kan ik, als rechtgeaarde oude man, de laatste tijd steeds minder interesse opbrengen voor de omvang en de beharing van het lichaam in het algemeen en het mijne in het bijzonder. Daarnaast is de kans dat ik nog wat aan mijn mobieltje heb, omdat ik bijvoorbeeld plotseling in een gletsjerspleet stort, tamelijk gering.

Sinds er geen woorden meer op de toetsen van de mobieltjes staan, wens ik geen mobieltje meer te bezitten. Ik zal dat uitleggen. Het heeft te maken met mijn onafhankelijkheid. Jongeren onder ons weten geloof ik niet zo goed meer wat dat is: onafhankelijkheid. Dus dat zal ik ook even uitleggen. Onafhankelijkheid is, dat je het gevoel hebt dat je ongestoord jezelf kan zijn. Dat je dingen in het hier en nu kan doen, en vooral ook kan laten, zonder dat een ander zich daar mee bemoeit. Onafhankelijkheid gaat gepaard met een tamelijk prettig en spannend gevoel.

Als ik dan al die lui op straat in die lulijzers hoor dazen kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze wat afhankelijker zijn van hun naasten dan ze zouden willen als ze het zelf voor het zeggen hadden gehad. Maar dat hebben ze niet. Telfort, KPN, Orange, Siemens en Nokia hebben het voor het zeggen.
Nu nog weet je, dat al die in zichzelf beuzelende mensen op straat aan het telefoneren zijn. Dat kan je zien aan een scherpe elleboog die naar de grond wijst en een hand die zich ter hoogte van een oor bevind. Toch heeft het duidelijke onderscheid tussen een telefonerend persoon en een zwatelende idioot zijn langste tijd gehad.

Laatst zag ik iemand geheel alleen in de straat druk sticuleren en met zijn armen zwaaien. Ach. Weer zo een die aan het telefoneren is, schoot het door me heen. Maar toen ik goed keek zag ik niet die elleboog en dat handje aan het oor. Nou, dan is-ie zeker net ontsnapt uit een inrichting, was mijn conclusie. Maar ook dat was voorbarig.Want toen ik nog eens goed luisterde was hij wel degelijk aan het telefoneren. Handsfree. Met oortjes in die we van de huidige generatie zo goed kennen. En een microfoontje ergens ter borsthoogte.
Niet ontsnapt uit een inrichting, dus. Maar wel met handen en voeten geketend aan de inrichting die ‘moderne samenleving’ heet. Blij van zin en geheel ongebonden groette ik hem vriendijk tijdens het passeren, hoewel ik de stellige indruk had, dat zijn prioriteiten niet direct in zijn onmiddelijke omgeving lagen.
En dat bedoel ik nou met onafhankelijk. Als je werkelijk onafhankelijk wilt zijn dienen je je ten allen tijde bewust te zijn van het hier en nu.

Nog even en je wordt bij je geboorte voorzien van KPN-implantaten nabij je strottenhoofd en je gehoorgang. Opdat je voor de rest van je leven kan communiceren met een imaginaire wereld. Dan zal je voorgoed zijn gekoppeld aan een verzonnen elders en een nooit optredend straks. En reken maar dat die implantaten niet zijn voorzien van knoppen waar ‘menu’ of ‘no’ op staat.

Geplaatst op: Maandag 11 september 2006 om 19:51 uur