Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Waar blijft de kennis van toen?

Vorige week moest ik met de trein. Nadat ik was afgestudeerd in oplaadpunten, in- en uitcheckpunten, dagkaarten, jaarkaarten, trajectkaarten, anonieme kaarten, activeringsautomaten, strippenpasjes, en OV-chipkaarten durfde ik het station in.

Vroeger was heus niet alles beter. Maar toen ging het in ieder geval nog gewoon met één kartonnen treinkaartje dat verkrijgbaar was bij een echt mens achter een heus loket.

Gisteren zag ik op de site van mijn bank, dat er ruim tien euro op mijn rekening was bijgeschreven. Vanwege iets met een chippas. Eerst dacht ik nog dat ik mijn OV-pasje niet goed tegen een uitcheckpaal had gehouden. Maar na wederom een paar dagen studeren bleek dat het niets met mijn OV-chippasje te maken had. Maar wel met mijn chipknip. De chipknip op mijn pinpasje. Dat ze zonder te vragen weer hadden opgeheven.

Chippasjes. Pinpasjes. Chipknips.
Allemaal om het leven makkelijker te maken. En ondertussen vergeten we langzaam maar zeker hoe gemakkelijk het leven eigenlijk was zonder al die flauwe kul.

-Je kamerplanten waarschuwen je tegenwoordig met een belletje als ze water nodig hebben.
-Je auto rijdt vanzelf. Dus doe gerust een dutje achter het stuur
-Je hoeft niet meer naar de dokter om hem te vertellen hoevaak en hoeveel je beweegt, want dat kan hij via jou fitness-app zien op zijn beeldscherm. Je horloge gaat dus automatisch piepen als je dokter vindt, dat je uit je luie stoel moet komen.
-De verwarming en de airco weten wanneer je niet thuis bent. Ze schakelen zichzelf uit als je weggaat en doen zichzelf twintig minuten voor je thuis komt weer aan.
-Je wasmachine belt zelf met de wasmachineleverancier als hij vindt, dat een van zijn onderdelen aan vervanging toe is.

We hoeven straks helemaal niks meer te onthouden. Onze interne geheugenschijf hebben we uitbesteed aan het digitale geheugen van het bedrijfsleven. Waardoor we straks ons eigen geheugen niet meer kunnen vinden.
Maar dat geeft niks.
Want wat deden we er ook al weer mee?

-Als er een nieuwe e-mail binnenkomt gaat je bureaulamp knipperen.
-Zelfs je hond heeft een fitnesstracker. Zodat zelfs honden niet meer hoeven te weten wanneer ze moeten gaan blaffen om uitgelaten moeten worden.
-Slaap je wel goed? De iWatch van Apple weet dat beter dan jezelf.
-Ben je verdwaald? Je sporthorloge vertelt je waar je bent. En waar het dichtsbijzijnde cafe is waar ze jouw favoriete biermerk in voorraad hebben.

Het gemak dient de mens. Maar nog het meest de bankiers, het bedrijfsleven en de politici.

Want stel je voor. Stel je voor dat je zèlf weer na zou gaan denken. Dat je zèlf weer dingen zou moeten onthouden. Dat je zèlf weer iets zou moeten opzoeken. In een spoorboekje, op een plattegrond of in een atlas bijvoorbeeld.
Je zou niet eens meer weten hoe dat moest.
Je weet steeds minder.
Nog even, en je bent vastgelopen in de flauwe kul van het bestaan.
Eh, waar ging deze column nou ook alweer over?
Geplaatst op: Vrijdag 6 februari 2015 om 08:43 uur
1793971
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld