Waar de blanke top der duinen

Vorige week zijn ze begonnen met het kaalmaken van de Westduinen. Alles wat er de afgelopen decennia groeide en bloeide halen ze er met grote graafmachines, bulldozers en kettingzagen weer af. Ook de 1300 bomen die er nu staan, gaan tegen de vlakte. De oorspronkelijke groeisels moeten weer terug. Want vroeger was alles natuurlijk beter, vindt de bedenker en uitvoerder van de kaalslag, Hans Lucas.

Twee jaar geleden vroeg ik me op deze plek al af hoe Hans Lucas het zelf zou vinden als hij in een laboratorium met allerlei kunstgrepen ineens weer tot zuigeling zou worden gereduceerd. En dat alles in zijn leven dus voor niets zou zijn geweest. Ik sprak hem laatst. Een aardige man hoor, daar niet van. Maar volgens mij loopt hij met molentjes. Want afgezien van het feit, dat hij me nog steeds het antwoord op die laatste vraag schuldig is, laat hij niet af, als het gaat om het bedenken van nieuwe stupiditeiten in de Westduinen.

Want wat is nu weer het geval.
Ik citeer hem letterlijk: ‘We wandelen straks niet meer over de toppen van duinen maar erlangs, door de duinvalleien. Er komen dus nieuwe paden. Want je wilt toch natuur zien en niet uitkijken op de stad.’
Nou vraag ik je. Wat was er vroeger in de duinen nou leuker dan aan je ene kant een weids uitzicht over Den Haag te hebben en aan je andere kant ver over de zee te kunnen uitkijken? Ja toch? Dat was nou juist dè grote, natuurlijke attractie van Den Haag, de stad achter de duinen. Maar niks hoor. Hans Lucas, adviseur van duinwaterleidingbedrijf Dunea (sic) is thans doende de paden door de Westduinen helemaal onderin te leggen. Zodat de Hagenaars straks nooit en nergens meer dat buitengewoon gevarieerde, prachtige uitzicht rondom hebben.
Nee. Volgens Hans Lucas wil de Hagenaar straks niet meer uitkijken op de stad.
Nou kan ik me daar, eerlijk gezegd wel iets bij voorstellen met de huidige hoogbouw. Maar daar gaat het nu even niet om. Hans Lucas heeft niet uit te maken wat de Hagenaar straks tijdens zijn wandeling door de duinen wil zien. Dat maakt de Hagenaar gelukkig nog zelf wel uit. Maar als het aan hem ligt
schuivelen we straks van de voet van de ene hoge zandhoop naar de andere. Zand. Waar je ook kijkt. Want het zal nog heel wat jaartjes duren voordat de nostalgische geboortegewassen van onze goddelijke laborant, Hans Lucas, zich op al dat zand hebben vastgezet.

Ik schreef al, dat ik Hans onlangs ontmoette. Dat was tijdens een van de laatste (!) bijeenkomsten van het Haags Milieucafe. Hans herinnerde zich de vorige column die ik over hem schreef nog goed (Zie:<archief> <2009> <Gesol met Haagse duinen>). We hebben daar samen even gezellig over gepraat. Hij nam het niet alleen sportief op maar verwachtte min of meer, dat ik opnieuw een column over zijn geschifte onderneming zou schrijven. Want dat was goed voor de publiciteit.
Bij deze, Hans!
En eh, hoeveel bomen stonden er ook al weer? Dertienhonderd?

Geplaatst op: Vrijdag 2 december 2011 om 09:01 uur