Waar hebben we eigenlijk een bestuur voor nodig?

(Uit: Haags Nieuwsblad, 9 maart 2007)

Nadat er in Den Haag tien dagen lang absolute onduidelijkheid heeft bestaan of de stad nou wel of niet werd bestuurd, en het er derhalve een stuk gezelliger op was, is het tijd om ons eens af te vragen waar we nou eigenlijk een bestuur voor nodig hebben.

Vroeger was er bijna nergens een bestuur voor nodig. Neem nou straten, wegen en paden. Vóór de Napoleontische tijd werd dat bijna allemaal geregeld door de inwoners zelf. Er was wel eens wat gesteggel over het recht van overpad en het heffen van tol. Maar ook zonder de rijdende rechter kwam men er toen samen wel uit. En dat kunnen we nu bijvoorbeeld niet direct zeggen van het verkeerscirculatieplan. Of van de files.
In z’n algemeenheid kan men dus rustig stellen, dat het verkeer, sinds de overheid zich ermee bemoeit, een geweldige puinhoop is geworden.

Dat geldt voor meerdere aspecten in de samenleving. Het onderwijs bijvoorbeeld. Vóór 1968 bemoeide de overheid zich nooit met de inhoud van het onderwijs. Dat deden de leraren zelf. Maar toen kwam de Mammoetwet. Vanaf die tijd begon een zooitje kletsmajoors, dat nog nooit kinderen in het echt had gezien, vanuit ministeries en vanachter bureau’s ineens aan leerkrachten voor de klas voor te schrijven wat ze moesten doen. Zodat het nieuwe leren zich thans kenmerkt door een groot gebrek aan motivatie bij leerlingen zowel als leraren en vooral door een gigantische lesuitval. Dat woord lesuitval bestond vóór 1968 niet eens.
In z’n algemeenheid kunnen we dus rustig stellen, dat het onderwijs, sinds de overheid zich ermee bemoeit, een geweldige puinhoop is geworden.

Nog zoiets. Een halve eeuw geleden spraken we met elkaar af, dat we samen zouden zorgen voor de gebrekkigen en zieken onder ons. Dat gebeurde via een premie voor een ziekteverzekering of –fonds waar, voor zover ik weet, de overheid zich nauwelijks mee bemoeide. Zo kregen de blinden hun gratis stokken. En degenen die slecht ter been waren hun gratis krukken en rollators. Dat brachten we toen samen op. Daar was toen geen tweehonderd keer het woord ‘samen’ in een regeringsverklaring voor nodig. Daar was toen trouwens helemaal geen overheid voor nodig. Dat kon allemaal heel goed zonder overheid. Dat kon, naar nu blijkt, eigenlijk veel beter zonder overheid. Want de overheid bemoeit zich nu twee jaar met de ziekteverzekering. Pardon, zorgverzekering. Het eerste wat ze doen is de rollator, de krukken en de blindenstok uit het basispakket schrappen. Waardoor de gebrekkigen en zieken onder ons daar nu zelf extra voor moeten gaan betalen.
Als dat het ‘samen’ is waar de nieuwe regering de mond zo van vol heeft, dan kunnen we rustig stellen dat de gezondheidszorg, sinds de overheid zich ermee bemoeit, een geweldige puinhoop is geworden.

Waar hebben we eigenlijk een bestuur voor nodig?

Geplaatst op: Vrijdag 9 maart 2007 om 10:14 uur