Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Waar lag mijn bril nou toch?

‘Hier is je koffie’ zegt mevrouw Pasgeld.
Ze zet twee kopjes koffie op tafel en verdwijnt nog even naar de keuken om er een koekje bij te halen. Als ze weg is zet ik snel de kopjes koffie uit het zicht achter de geraniums. En ga gewoon verder met het lezen van de krant alsof er niks gebeurd is.
Als mevrouw Pasgeld weer binnenkomt zet ze de koektrommel op tafel en zegt: ‘Hè? Ik zette hier toch net twee kopjes koffie op tafel? Nou, die staan dan nog zeker in de keuken’.
Even later is ze weer terug in de kamer. Een beetje verbouwereerd. ‘In de keuken staan ze ook niet. Ik zou toch zweren dat ik hier zonet twee kopjes koffie op de tafel had gezet. Weet jij waar ik ze heb neergezet?’, vraagt ze.
Het is maar goed, dat mijn gezicht achter de krant verborgen is. Want we kennen elkaar nu al zo lang dat ze anders in één oogopslag zou hebben gezien dat het geen zuivere koffie is.
‘Nee’, zeg ik vanachter de krant. ‘Geen idee. Ik denk, dat je wat ouder aan het worden bent. Dan ga je dingen vergeten, die je zojuist hebt gedaan. Weet je echt zeker, dat ze niet in de keuken staan?’
‘Ja’, zegt ze. ‘Want daar heb ik net nog gekeken’.
‘Misschien heb je niet goed gezocht’, zeg ik. ‘Dat gebeurt ook wel vaker als je ouder wordt. Dat de dingen vlak voor je neus staan, maar dat je er gewoon overheen kijkt. Dat had ik laatst ook. Toen zocht ik mijn bril. Maar die had ik gewoon op m’n neus! Ha,ha!’

Mevrouw Pasgeld verdwijnt weer naar de keuken. Snel haal ik de kopjes koffie achter de geraniums vandaan en zet ze weer op tafel. Precies op de plek waar ze eerst stonden.
‘Nee’, zegt ze als ze weer terug is. In de keuken staan ze echt niet. En dan valt haar oog op de kopjes koffie op tafel.
‘He?’ roept ze vertwijfeld uit. ‘Ze staan gewoon op tafel. Heb ik er dan toch overheen gekeken? Ik begin een beetje kippig te worden denk ik.’
En dan kan ik m’n lachen niet laten. Ik kijk haar over de rand van de krant aan en ogenblikkelijk begrijpt ze hoe de vork in de steel zit. Eerst is ze een beetje boos. Maar al gauw ziet ze er ook de humor van in en zitten we samen te stikken van het lachen.

Als we uitgelachen zijn leg ik haar uit, dat ik de rollen wel eens wilde omdraaien.
Ik ben ruim tien jaar ouder dan mevrouw Pasgeld en vergeet om de haverklap van alles. Vooral tijdens het klussen.
Dan moet ik bijvoorbeeld naar het gereedschapshok om een andere schroevendraaier te pakken en als ik die dan pak, leg ik uit m’n handen wat ik op dat moment toevallig in m’n handen heb, bijvoorbeeld een steenboortje maat 8.
Weer terug naar de plek waar ik aan het klussen ben moet ik ineens nodig plassen en ga naar het toilet. Als ik daarmee klaar ben ga ik naar de plek waar ik aan het klussen was en ben me door al die afleiding eigenlijk niet meer zo bewust van de fase waarin de werkzaamheden verkeerden. Daar weer aangekomen realiseer ik me opnieuw dat ik een schroevendraaier van een bepaalde maat nodig heb. Op naar het gereedschapshok. Maar daar hangt ie niet op z’n plek. Terwijl ik juist zo’n ordelijk mens ben. Dan ga ik als een gek lopen zoeken en kom er pas na twintig minuten achter, dat de enige plek waar ik nog niet heb gezocht, het toilet is. En kijk… Daar ligt ie. Op de rand van het wastafeltje!

Moet ik nog vertellen hoe lang ik even later zoek naar steenboortje maat 8? En waar ik die tenslotte vond? Ziet u wel. U weet het ook niet meer. U wordt vast ook een dagje ouder. In het gereedschapshok. Lees het hierbovenstaande er maar op na.

Ik bedoel maar.

Geplaatst op: Vrijdag 6 augustus 2010 om 08:13 uur
1698249
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld