Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Wat is er toch met ons aan de hand?

We worden steeds afhankelijker. Neem nou de ‘wearable tech-gadgets’. Wearable tech-gadgets? Wat zijn dat nou weer? Dat zijn technische snufjes die we over een jaar of vijf op en aan ons lichaam plakken om indruk te wekken. Om de indruk te wekken dat we erbij horen. Dat we niet achterlopen. Dat we heus wel in de gaten hebben waar het leven om draait. Alleen het woord al. Wearable tech-gadgets. Je weet zeker dat je bij de neus genomen wordt maar voor de zekerheid schaf je ze toch maar aan.

Laten we eerlijk zijn. Wearable tech-gadgets zijn voor domme mensen.
Voor mensen die bijvoorbeeld niet meer weten waar hun hart zit. De op hun lijf bevestigde hartslagmeter stelt hen via blue-tooth gerust dat hun hart nog klopt.
En voor onthande, vervreemde of contactgestoorde mensen is er de smartphone. Die dragen ze in in broekzak. Als ze dat niet doen zijn ze onthand, vervreemd en contactgestoord.
Ben je niet helemaal lekker? Zuurstofmeters, glucosemeters, bloeddrukmeters, val-sensoren met alarmknop en bloedsuikerspiegelindicatoren kan je tegenwoordig met een bandje om je vinger doen om werkelijk te ervaren, dat je niet helemaal lekker bent. Voor het geval je vergeten was hoe het ook al weer in het echt voelde als je niet helemaal lekker was.

Ben ik duidelijk? Nee. Laat ik het anders zeggen. Vroeger, toen ik tien jaar was, maakte men mij wijs dat ik een horloge nodig had om te weten hoe laat het was. Niks opstaan vanwege een natuurlijk ritme. Niks dagelijkse gang van zaken. Niks intuitief besef van voortgang, en verglijding van de tijd eventueel bevestigd door de stand van de zon boven mijn bolletje of de wijzers op een kerktoren. Neen. Een horloge diende mijn bestaansrecht in het universum te bevestigen. Dat heeft dus geduurd tot mijn twaalfde jaar. Daarna heb ik nooit meer een horloge gedragen. Ik bleek ook zonder horloge wel te weten hoe laat het was. In meerdere opzichten. Ha,ha. Tijdsbesef is namelijk niet afhankelijk van techniek. Het is eerder andersom.

Nog niet duidelijk? De Tom-tom! Die maakt alles ineens zo simpel als het achtereind van een varken. Niemand weet tegenwoordig meer waar hij zich bevindt en koopt Tom-toms om daarachter te komen. Orientatiegevoel? Vroeger wisten we gewoon waar we waren. Hoe? Ja dat weet ik ook niet meer precies na al die tom-tomdingen. Maar waarom zouden we  moeite doen om weer terug te keren naar ons echte superdeluxe orientatiegevoel van weleer? Welnee. Liever kijken we op een schermpje waar we zijn. Stel je je eens voor dat je zomaar uit jezelf wist of je links of rechtrsaf moest. Stel je voor, dat je zelf eens om je heen keek. Stel je voor dat je concrete uitgangspunten, mogelijke richtingen en doelen eens met elkaar verbindt en dat dan iets langer dan een paar minuten onthoudt? Nee. Liever een een Tom-tom.
Die kan je trouwens tegenwoordig niet alleen op het dashboard van je auto maar ook al met een zuignap op je lijf zetten. In combinatie met een stappenteller kan je dan op een schermpje zien waar je bent.
Voordeel: je hoeft niet meer zèlf om je heen te kijken. Dat is al voor je gedaan. Door mensen die daaraan verdienden.

Moet ik verder gaan? Moet ik nog duidelijker zijn om te laten zien hoe infantiel we bezig zijn? Oké. Zet dan een Google-glas projectorbril op. En ervaar het leven zoals anderen willen dat je het leven zou moeten ervaren. Doe je Lark personal sleepcoach om je pols om je slaappatroon in de gaten te houden in plaats van dat je dat zelf doet. Bevredig je mededeelzaamheidsdriften als je in je eentje aan het fietsen bent. Jawel. Met het slimme Pebble-horloge. Daarmee kan je je sms-jes lezen zonder je handen van het stuur te halen.

Betaal je tol aan het bedrijfsleven inplaats van jezelf te ontwikkelen.
De keuze is aan jou.
Geplaatst op: Vrijdag 2 augustus 2013 om 09:29 uur
1793454
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld