Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Waveboard

Kleinzoon Jurre is nu acht en omdat hij dichtbij woont komt hij regelmatig in z’n eentje bij opa en oma langs. Zo stond hij een paar weken geleden ineens voor de deur.
‘Ik kom mijn geld brengen, opa’, zei hij en uit de zak van zijn jas kwam een grote witte envenloppe tevoorschijn.
Jurre brengt z’n zakgeld het liefst bij opa. Want opa heeft een brandkast en op het gebied van betrouwbaarheid is het bankwezen tegenwoordig ook niet meer wat het is geweest. Dus moet je met je geld bij opa zijn. Temeer daar je bij opa gegarandeerd tien procent rente krijgt.
‘Hoeveel is het’, vroeg ik. Het bleek om een flink bedrag te gaan dat hij even later zonder toezicht persoonlijk in de kluis deponeerde. Want behalve opa is Jurre de enige die op de hoogte is van de cijferslotcombinatie.

Gisteren stond hij opnieuw voor de deur.
‘Kom je weer geld brengen?’, vroeg ik.
‘Nee opa, ik kom m’n geld halen’, was het antwoord.
‘Waarom?’, vroeg ik. ‘Kan je je hypotheek niet meer betalen?’. Want je weet maar nooit. Kinderen zijn tegenwoordig al vroeg aan allerlei volwassen ellende toe. Maar nee. Jurre wilde een waveboard kopen.
‘Wat is dat nou weer, een waveboard’, vroeg ik. Ik was allang blij dat ik net wist wat een skateboard was. Geduldig legde Jurre het uit.
‘Dat is een soort skateboard opa, maar dan met twee wieltjes, casters en een torsiebar’. En toen wist ik het weer. Ik had ze natuurlijk al gezien. Je kunt in deze periode niet naar buiten kijken of je ziet kinderen op waveboards. Sommigen laten zich er zelfs op voorttrekken door hun hond.
‘Zo,zo’, zei ik met een gezicht alsof ik er alles van wist. ‘Een waveboard. En wat moet dat allemaal wel niet kosten?’
‘Kijk, opa’, legde Jurre uit. ‘Een maand geleden waren waveboards nog duur. Heel duur. Toen kosten ze wel 140 euro. De goedkoopste dan, hè. Want je hebt ze natuurlijk nog veel en veel duurder. Maar nu is de markt wat ingezakt. Dat heb je vaak bij iets nieuws dat veel wordt gevraagd. Dan gaan ze het ergens anders goedkoper maken. Maar met dezelfde kwaliteit. En nu heb ik ze gezien voor 39,50 euro. En nu ga ik even naar de kluis voor het geld en dan gaan we hem samen kopen. Oké?’
‘Ho, ho’, zei ik. ‘Niet zo vlug. Weet mamma ervan?’ Ja, mamma wist ervan, dat was een ding dat zeker was. En toen ik mamma stiekum opbelde op het moment dat onze jonge beursmakelaar elders de kluis aan het leeghalen was, bleek ze inderdaad op de hoogte van de op handen zijnde transactie.
‘Nou, goed’, zei ik toen hij weer terug was met vier briefjes van tien. ‘Dan gaan we samen een waveboard kopen. Maar wel zonder subsidie hoor. Je betaalt het helemaal zelf’.
En daar stonden we even later in de winkel. Opa hoefde zich nergens mee te bemoeien. Jurre wist precies wat hij moest hebben.

Na een half uur oefenen had Jurre de edele kunst van het waveboarden onder de knie. Daarna zag ik hem vanuit mijn raam minstens 500 keer op de stoep heen en weer scheuren terwijl ik moest denken aan mijn eigen knikkertijd.
Geplaatst op: Vrijdag 23 april 2010 om 09:51 uur
1698340
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld