Weg met het Haagse logo!

Hoe kom je als gemeente aan een logo? Afgezien van de vraag of je er wel een zou willen als je er al een hebt, is dat vrij eenvoudig. Men neme een tweedehands wethouder uit een naburige gemeente. Het liefst een jonge, in de bloei van zijn corruptie. En bij voorkeur met enige art-directors in zijn vriendenkring. Dan krijg je, of je wil of niet en of je al een mooi logo hebt of niet, vanzelf een nieuw logo.
Het is dus nauwelijks een probleem om aan een logo te komen.

Maar hoe kom je er weer vanaf?
Volgens doorgaans buitengewoon goed geïnformeerde bronnen is het enthousiasme voor het logo van Anton Corbijn de laatste tijd zeer geslonken. Zat dat enthousiasme bij de Haagse bevolking zelf al niet direct boven het nulpunt, thans blijkt, dat ook een aantal zeer vooraanstaande, invloedrijke notabelen dat hele logo bij nader inzien maar niks vindt. En inderdaad: ook op hoog niveau dient men zich in gerede af te vragen wat we nou eigenlijk aanmoeten met dat sperma op het briefpapier waar een of andere kleuter later nog even ‘Den Haag’ onder heeft geschreven.
Dus: hoe komen we weer van dat logo af?

Gun mij de vrijheid een suggestie te doen. Daartoe zal ik eerst even moeten uitleggen hoe het werkt met zo’n logo. Iedere organisatie of instelling in Den Haag die gemeentesubsidie ontvangt is verplicht, dat logo in bepaalde situaties te gebruiken. Meestal is dat bij internationale, schriftelijke communicatie en werving. Dus als de directeur van het theater Diligentia een brief schrijft naar een collega van een theater in San Fransisco over een uitwisseling van een toneelgezelschap, móet zij die aanvraag vergezeld doen gaan van die spermavlek met die kleuterletters op het briefpapier. Anders krijgt zij volgend jaar geen gemeentesubsidie meer. Begrijpt u wel? Het mag dus geen verwondering wekken, dat de directeur van Diligentia zich bij de presentatie in enthousiaste bewoordingen uitliet over dat logo. Ze móest wel.
En als een investeringsbureau (zeg voor het gemak even de WFIA) per brief zesentachtig fictieve organisaties uit Kiribati en Paraguay uitnodigt om zich in Den Haag te komen huisvesten, móet er op al die brieven ook zo’n kwak met dat beschamende handschrift eronder. Anders krijgt zo’n bureau z’n jaarlijkse 1,4 miljoen Haagse subsidie niet meer. Begrijpt u wel?

Welnu.
Als ze er nou in Den Haag op de een of andere manier in zouden slagen dat nieuwe logo niet meer te verplichten, zullen er tal van organisaties zijn die het niet meer gebruiken. Wat zeg ik? Ze zullen vrijwel allemaal staan te juichen.
En dan verdwijnt dat logo vanzelf.

Mocht deze onuitsprekelijke buitenkans Den Haag ooit ten deel vallen, beloof ik met de hand op het hart nooit meer over dat logo te schrijven.

Geplaatst op: Vrijdag 12 januari 2007 om 10:36 uur