Wij zijn voor het klimaat

(Voorgedragen tijdens het milieu-cafe van het Haags Milieucentrum in het atrium van het stadhuis)

Ik sta hier nu al voor de 57ste keer te vertellen hoe het allemaal moet. Maar ik heb niet de indruk dat het helpt. Integendeel. In de loop der jaren lijken de problemen die het milieucafe passeren er alleen maar erger op te worden. Erger en onbegrijpelijker.
Ging het in 2003 nog gewoon om praktische zaken zoals roetfilters op autobussen en douchebegrenzers, die overigens ook al niet bleken te helpen, vandaag de dag hebben we de mond vol van klimaatambities, klimaatfondsen, klimaatneutraliteit en klimaatadaptiestrategieëen. En de vraag is, of over zes jaar zal blijken of de aanpak van mooie woorden en mooie interessante structuren dan wel zal helpen.
Begrijp me goed. Ik zelf ben vóór het klimaat. Is er hier iemand tegen het klimaat? Mag ik vingers zien? Niemand? Goed. Dan besluiten we hier met z’n allen dat we het klimaat, voor zover het Den Haag althans betreft, voorlopig nog maar even handhaven. Koud, warm, nat, droog, kan niet schelen hoe. Als er maar klimaat is in Den Haag.

In dit verband moet ik u bekennen, dat ik zelf een huisje in Zeeland heb. Aan een snoezig pleintje in een klein dorpje, dat in z’n geheel onder beschermd dorpsgezicht valt. Uiteraard staat het dak van mijn huisje vol zonne-panelen en windmolens. We hebben drie grijs-watercircuits. Een lichtgrijs, een gewoon grijs en een donkergrijs circuit. We spinnen zelf de wol voor onze truien voor de komende warme-truiendag. En we hebben een verticale tuin tegen de zij-muur van het huisje gemaakt en een grasveld op de andere zijmuur waar we koeien op leren grazen. En het hoeft natuurlijk geen betoog, dat ons huisje stampvol drie-dubbel glas zit, dat er zeventien keurmerken op mijn CV-ketel zitten en dat het qua duurzaamheid de strengste milieu-eisen van de wereld kan doorstaan. Ja. Als fervent inleider in dit Milieucafe van het Haags Milieucentrum zou ik me hier niet durven vertonen als het anders was.

Een enkele keer doen we in dat huisje hout in de open haard en dan steken we dat aan en dan zeggen de mensen wel eens: ‘Goh. Uitgerekend in Zeeland. Ben je dan niet bang dat vandaag of morgen de zeespiegel stijgt als gevolg van de opwarming van de aarde? En dat dan de grasmus 400 kilometer verder moet vliegen om in de lente in Europa te kunnen broeden? En dat dan het jachtseizoen van de ijsbeer steeds korter wordt? En dat dan het koraal verbleekt en afsterft? En dat ze dan in Bangla Desh met z’n tienmiljoenen moeten verhuizen naar hoger gelegen land? En dat je eigen huisje vol water stroomt als het zover is?’ ‘Ja’, zeg ik dan. ‘Het is goed dat jullie dat zeggen. Hartstikke bedankt’. En dan maak ik de open haard weer uit.

Toch, dames en heren, is er troost. Ook hier in Den Haag. Door extrapolatie van de Milankovitch-cyclus eindigt het huige interglaciaal over pakweg 15.000 jaar. Dan zal de zeespiegel weer tientallen meters dalen, de poolkappen zullen weer sterk aangroeien en de Noordzee voor Den Haag zal geheel droogvallen en grotensdeels bedekt worden met ijs en sneeuw.
En dan kan ik in Zeeland mijn open haard ook weer gebruiken.

Want heus, geloof me.
Als je vóór het klimaat stemt, komt alles vanzelf weer goed.

Geplaatst op: Zaterdag 8 augustus 2009 om 09:34 uur