Wip-wapgeld

De nieuwe eurobiljetten moeten er heel anders uit gaan zien dan de huidige geldbriefjes. Daarmee denkt De Nederlandsche bank de emotionele binding die de Nederlanders met geld hebben te vergroten. Alsof er de laatste tijd iets aan die emotionele binding ontbrak. Nog nooit was Nederland zo doordrenkt van financiëel winstbejag als nu. Nog nooit werden menselijke waardigheden als arbeidsvreugde en ander geestelijk comfort zo gemakkelijk ingeruild voor een beetje geld. En dan datzelfde geld ook nog een beetje gaan zitten oppimpen omdat het zo saai zou zijn. Kom nou toch!

De biljetten zouden, aldus De Nederlandse Bank, voorzien kunnen worden van nationale symbolen en gezichten van bekende Nederlanders die van kleur veranderen als ze heen en weer worden bewogen. Een soort wip-wap geld dus.
Wij zien het al voor ons. Een paars-gele Okkie Pepernoot op het biljet van vijf. Een oranje-groene luchtfoto van De Gouden Kooi op het biljet van tien. En een lila-blauwe Rene Froger op het briefje van twintig.

De coupure van vijfhonderd euro kan naar mijn idee worden afgeschaft. Want om die alleen nog voor Rijkman Groening en Willem Holleeder te handhaven gaat misschien toch wat ver. De afbeeldingen op de coupures van vijftig, honderd en tweehonderd euro kunnen dan worden gereserveerd voor serieuzere zaken. Al was het alleen maar om de indruk te wekken, dat de infantiliteit in Nederland nog niet helemaal heeft gezegevierd.
Ik stel voor om op de biljetten met de hogere waarden een thematisch onderwerp aan de orde te stellen. ‘Vroeger was alles beter’, bijvoorbeeld. Ik noem maar wat. Dat wip-wap principe zou dan kunnen worden aangewend om dat thema ‘Vroeger was alles beter’ op twee manieren aan de orde te stellen.

Allereerst het vijftig eurobiljet. Wip: we zien de afbeelding van een gezellig, klein winkeltje waar een klant vakkundig wordt geholpen. En dan wap: een enorme eenheidsworst in schreeuwende kleuren waar het kunstgebit van John de Mol gretig in zit te happen.

Het biljet van honder euro toont, wip, twee mensen die in goed overleg met elkaar een probleem aan het oplossen zijn. De sfeer op het plaatje is, dat kan je zo zien, doordrenkt van wederzijds respect en menselijke waardigheid. En dan wap: een enorm doolhof waar zich bij de ene ingang een enorme hoeveelheid ambtenaren, personeel van energiebedrijven en zorgverleners verdringen en bij de andere ingang angstige consumenten, ouden van dagen en scholieren.

Het biljet van tweehonderd euro is, wip, aan de ene kant volkomen gaaf en toont zowel een kaart van Nederland als een grafiek met de inkomensverschillen uit 1950, die weliswaar nogal uiteenlopen maar een redelijke en gezonde competitiedrift met zich meebrengen. En dan wap: door Nederland loopt nu als bij toverslag een enorme scheur die de tweedeling moet voorstellen. Hoe meer we de het biljet draaien hoe groter de scheur wordt. Op deze wapkant staan ook de regeringen van de afgelopen dertig jaar die hebben bijgedragen aan deze steeds verdergaande tweedeling.

Het moet kunnen. De techniek staat tegenwoordig voor niets. En het leuke ervan is dat je dan meteen óp het geld kan zien wat we mét het geld doen.

Geplaatst op: Zondag 2 september 2007 om 20:52 uur