Julius Pasgeld
Julius Pasgeld

Zeemeeuwen-management

Op mijn prikbord bevindt zich al een jaar of tien een cartoon van Jos Collignon. Opgeprikt in de hoop, dat ik hem ooit nog eens weg kon gooien omdat hij niet meer van toepassing zou zijn. Maar nee. Hij is nu nog steeds zo actueel dat hij gisteren getekend had kunnen zijn.
Je ziet de voorkant van een autobus in volle vaart op je afstormen. Bovenop de autobus staat, in het raampje waarin normaal de bestemming zou staan, het woord ‘onderwijs’. Door de voorruit zie je een vertwijfelde chauffeur zonder stuur, met de handen in wanhoop tegen de zijkanten van z’n hoofd. Naast hem staat een aantal kinderen met hun voorhoofd tegen de voorruit angstig te kijken naar hoe het allemaal af zal lopen. Verder zien we in de bus alleen maar ernstige, oude heren in pak die allemaal wèl een stuur voor zich hebben waar ze, zonder voldoende uitzicht naar buiten, aan zitten te draaien met een ernst waar je niet goed van wordt.
Hoe moet dat aflopen? Waar zal de bus terecht komen? Dan weer hier? Dan weer daar? Dan weer op een plek waar de bus ooit al eens is geweest?
Tien jaar geleden wist niemand het. En nu nog steeds niet.
Die cartoon blijft dus nog wel even op mijn prikbord zitten.

Zit ik weer eens te somberen? Ben ik de enige die zo langzamerhand een structureel wantrouwen in bovenbaasjes heeft ontwikkeld?
Gelukkig niet. Afgelopen zaterdag las ik in de NRC een interview met Ellie Lust. Iemand die dertig jaar allerlei functies bij de Amsterdamse politie heeft vervuld. Ook maakte ze TV-documentaires.
In dat interview heeft ze het over diverse onderzoeken die melding maken van ernstige misstanden binnen de politie. ‘Een paar mensen op leidinggevende posities verpesten het. Maar dat zijn ook geen echte politiemensen. Het zijn zeemeeuwen. Ik noem het zeemeeuwenmanagement. Die komen voor een paar jaar invliegen, schijten de boel onder en vliegen weer door naar andere posities’.

Dat is het! Je had in die bus van Jos Colignon net zo goed de zeemeeuwen van Ellie Lust op de passagiersstoelen het stuur in handen kunnen geven.

In de Zorg idem dito.
Een autobus met een gewone dokter of verpleegkundige als chauffeur met de handen in het haar in plaats van aan het stuur. Patiënten, ouderen en gewonden in paniek door de voorruit kijkend waar dat allemaal terecht moet komen. En ìn de bus alle passagiersplaatsen bezet door schijtende, pardon sturende zeemeeuwen.
Zo rijden er overal in Nederland bussen rond waarin de chauffeurs, die het èchte werk moeten doen, het stuur uit handen wordt genomen door het zeemeeuwen-management. Dat er bij de eerstvolgende halte trouwens weer vrolijk uitstapt.

Politie, zorg, onderwijs. Wordt het zo langzamerhand niet eens tijd, dat de gewone werknemers in al die branches, ik bedoel dus de werknemers die het echte wérk moeten doen het voor het zeggen krijgen?
Dat is een stuk goedkoper ook. Want dan heb je die peperdure bovenbaasjes- niet meer nodig.
 
Geplaatst op: Donderdag 21 november 2019 om 09:27 uur
1687372
bezoekers
© 2020 - Julius Pasgeld