Ziek van Oranje

Stel je voor: je moet samenleven met acht miljoen hersendode gehaktballen. Alles om je heen, de winkels, de straten, de voortuinen, de krant, de tv, je stamkroeg, waar je ook kijkt, alles maar dan ook alles is ingericht volgens de normen van talentloze imbecielen met een smaakbesef waar zelfs een blinde schaamluis met buikloop z’n neus voor zou ophalen. En nu zwijg ik nog over de alom heersende, monomane, obsessieve tunnelvisie op het gebied van kleurgebruik.

Stel je voor: je moet je gedurende een lange periode tot het uiterste inspannen om je steeds maar weer manmoedig te realiseren dat niet aan jou, maar aan de rest van de wereld een steekje los zit. En als je eens een normale opmerking maakt in de trant van ’ik was moe gisteravond, dus ben ik maar eens vroeg onder de wol gekropen’ en er was toevallig op dat moment ‘voebal op het plasma’, dan zitten al die zwakhoofdige malloten je ineens aan te staren alsof je de geretardeerde halfbroer van Saddam Hoessein bent. Waarna iedere verdere communicatie volstrekt uitgesloten blijkt.

Met bovenstaande ontboezeming maak ik me bij het voetbalminnende publiek natuurlijk niet populair. En er zullen wellicht maar twee of drie lezers in heel Haaglanden zijn die zich zullen herkennen in mijn eenzaamheid. En waarschijnlijk zijn dat nog vrouwen ook. MAAR DAAR GAAT HET NIET OM! Het gaat erom dat de dokter me heeft gezegd dat het beter voor me is mijn anti-oranje-gevoelens eens frank en vrij te uiten. En omdat ik ook wel weet dat zulks niet geheel van gevaar ontbloot is, heb ik voor de komende periode verduisteringspapier aangebracht op de ramen van mijn werkkamer en de coax-kabel van mijn tv doorgeknipt. Opdat ik mijn Oranje-aversie in alle rust kan belijden.

Want nog steeds kan ik maar niet inzien waarom bij velen het verlangen zo groot is om een opgepompt rondje van leren lapjes, namens de Nederlandse samenleving zo vaak als maar mogelijk is, op een bepaalde, vooraf afgesproken plek te krijgen. Ik schijn de enige te zijn die zich achter mijn verduisteringspapier handenwringend afvraag waarom men, als dat inderdaad zo belangrijk is, niet het gehele Nederlandse leger inzet teneinde zo’n betrekkelijk eenvoudige klus te klaren. Maar nee. Slechts elf man heeft men ingehuurd. En na een tijdje vindt men het om onverklaarbare reden ineens welletjes. En blaast er een man op een fluitje ten teken dat de traditionele gevechten en de rituele drinkgelagen kunnen beginnen.

En nog steeds heb ik geen verklaring voor al die rariteit.
Waarom toch dat gevoetbal? Dikwijls komen mensen met verklaringen als: ‘Om de eer’. Of: ‘Vanwege de saamhorigheid met het Nederlandse volk’. Ook maakt men zich er wel eens wat gemakkelijk af met een simpel: ‘Oléé ..., oléé, oléé, oléé’. En om de zaak te vergoelijken rept men verder nog wel van ‘een sportief gebeuren’. Maar ik kan daar werkelijk geen genoegen mee nemen.

Naar alle waarschijnlijkheid zit het dieper. Waarschijnlijk moeten we toch onder ogen zien dat vrijwel iedere Nederlandse man diep van binnen een gemankeerde driftkop is die groots en meeslepend had willen leven. Mooi dat al die zes miljoen Nederlandse driftkikkers er tijdens de EK op uit zijn even in de waan te verkeren dat dat werkelijk gelukt is.
Jawel.
Met z’n elven.
Àls ze al winnen.

Geplaatst op: Donderdag 12 juni 2008 om 13:50 uur