Zingen in de Hema

Drie gebeurtenissen trokken deze week mijn aandacht. Ten eerste was daar die kwestie van die 83-jarige vrouw die niet meer mocht zingen in de Hema in Emmen. Ook het verdwijnen van de postkantoren deed me wel wat. En tenslotte werd ik buitengewoon getroffen door de arrestatie van een vijftal jongens op Ypenburg, alleen maar omdat ze “samenschoolden”. Op de een of andere manier hadden deze drie kwesties met elkaar te maken maar hoe wist ik niet precies.
Dus trok ik er voor enig veldonderzoek op uit.

Allereerst dat gezang in de Hema. In de Herenstraat in Rijswijk is net een nieuwe Hema gekomen dus dat vond ik wel een mooie plek voor een test. Ik stelde me wat verdekt op tussen de dameslingerie en de fietspompen en hief luidkeels ‘Are you lonsome tonight, do you miss me tonight’, van Presley aan. Niks aan de hand. Men keek wat bevreemd op maar dat was alles. Toen het uit was zette ik tussen de badhandoeken en de dimmerschakelaars het lied ‘Give me the old time religion’ in. Want het kon natuurlijk ook aan het muziekgenre, of aan de plaats liggen. Toen men mij tenslotte ging voorzien van enig kleingeld besloot ik dat de proef mislukt was.

Dan de postkantoren maar. Ik verzend nu al een halve eeuw pakjes en aangetekende brieven via de kantoren van de PTT. Of de KPN. Of de PKK. Of de TNT. Of hoe ze vandaag weer mogen heten. Dus weet ik uit eigen ervaring absoluut zeker, dat er een direct verband bestaat tussen de lengte van de rijen voor de loketten en de hoogte van de bonussen van de bestuurlijke top van dat communicatiebedrijf. Verder had ik ergens gelezen, dat je tegenwoordig bij de boekhandel moet zijn voor het versturen van pakjes. Nog even en je kan met je blindedarmontsteking terecht bij McDonalds. Dus ik naar Paagman met een zorgvuldig ingepakte bombrief voor Wilders. “Goedenmiddag”, zei ik tegen een verkoopster aldaar. “Deze graag als rembourspakket met handtekening voor ontvangst. En geen burenbelevering alstublieft”. De verkoopster legde me vriendelijk uit dat ik met pakjes tegenwoordig alleen maar terecht kon bij de Hema. Daar kom ik net vandaan, zei ik verontwaardigd. Ik weer naar de Hema. Daar moest ik buiten wachten. Want tussen de dopsleutels en de badhanddoeken werd op dat moment net de Mattheuspassion ten gehore gebracht, uitgevoerd door het Westlands Mannenkoor. Het was wel mooi. En toen het afgelopen was bracht ik het pakje bij de kassa. Maar ik werd gelijk ingerekend. “Wat denkt u wel”, zeiden ze op het politieburureau. “De Hema is geen postkantoor!” Ik moest een boete betalen van vijhonderd euro, kreeg mijn pakje weer mee en kon dat, na zeven uur bij de Bruna in de rij te hebben gestaan, tenslotte toch kwijt. Test geslaagd.

Over dat samenscholingsverbod tenslotte kan ik kort zijn. Met mijn vrienden Paul Waaijers, Jille van der Veen, Jan Hofdijk en Jozias van Aartsen toog ik naar het Wethouder Fisherplantsoen op Ypenburg teneinde daar gezamenlijk eens wat samen te scholen. Maar er gebeurde niks. Toen we ons na drie uur stierlijk begonnen te vervelen gingen we dingen roepen naar passerende politieagenten om te kijken wat er wel en wat er niet mocht. Toen dat ook niet hielp haalden we allemaal onze piemel uit onze broek en begonnen daarmee te zwaaien naar voorbijgangers. Weer niks. Conclusie: test mislukt.

Maar toch kan ik me maar niet aan de indruk onttrekken dat dat wegsturen van die zangeres in de Hema, die sluiting van de postkantoren en dat samenscholingsverbod op Ypenburg iets met elkaar te maken hebben.
Desintegratie van de samenleving misschien?

Geplaatst op: Zondag 16 maart 2008 om 10:37 uur